เรื่องสยองขวัญ

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่น้าทองเล่าให้ฟังนะคะ ตอนนี้หนูกำลังตากแผ่นยางอยู่หน้าบ้าน มือหนึ่งจับโทรศัพท์ อีกมือพาดแผ่นยางลงราว แต่ใจลอยไปคนละทาง แผ่นหนึ่งห้อยเอียงจนเกือบหลุด หนูต้องเล่าช้าๆ…

![ทิ้งไว้แค่นั้นแล้วหันหน้าไปทางอื่น หนูก็ไม่ได้ถามต่อ สามคืนที่ผ่านมา ราวตากผ้าหลังบ้านหนูโดนเก็บผ้าหายตอนใกล้สว่าง แต่แปลกตรงที่หายเฉพาะผ้าสีแดงค่ะ เสื้อยืดสีแดงของน้องชาย ผ้าถุงลายดอกสีแดงของแม่…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่ตาทวดเล่าให้แม่ฟัง แล้วแม่มาเล่าให้หนูฟังอีกทีนะคะ ตอนนี้หนูรีดผ้าอยู่ค่ะ มือหนึ่งจับเตารีด อีกมือถือมือถือแนบหู ผ้าเช็ดตัวลายทางที่รีดอยู่มันยับกว่าตอนก่อนรีดอีกค่ะ…

ไม่ใช่ว่าผมกลัวความมืดนะครับพี่ดีเจ ผมกรีดยางมาสิบสองปีแล้ว ความมืดกับผมคุ้นกันเหมือนพี่น้อง แต่คืนนั้นผมไม่ยอมเดินเข้าแถวที่เจ็ด สวนยางเจ็ดร้อยกว่าไร่ของลุงเสริม อยู่อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ฯ…

ไม่ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูไม่เคยนอนเตียงนั้นเองนะคะ หนูฟังมาจากพี่แอ๋ม เพื่อนร่วมไลน์เดียวกันที่โรงงานตัดเย็บย่านอ้อมน้อย พี่แอ๋มเล่าให้ฟังตอนกินข้าวเที่ยงในโรงอาหาร เสียงจอแจอยู่รอบๆ แต่พี่เขาเล่าเบาๆ…

ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ผมเจอเองนะครับพี่ดีเจ ผมไม่เคยขึ้นรถทัวร์สายนั้นสักครั้งในชีวิต คนที่เจอคือน้าเขียว น้าเขาขับรถทัวร์สายเหนือมายี่สิบกว่าปี เกษียณไปแล้ว…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่ลุงแหววเล่าให้พ่อหนูฟังนะคะ ลุงแหววเป็นคนเฝ้าสวนทุเรียนที่อำเภอบ้านหนู แกรับจ้างเฝ้ามาสิบกว่าปีแล้ว หรือจะสิบห้าปีก็ไม่แน่ใจ พ่อหนูก็จำไม่ได้เป๊ะเหมือนกัน…

พี่ดีเจคะ เรื่องนี้ลุงสมบัติเล่าให้ฟังเอง ลุงเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่บ้านหนองแวง เล่าตอนกินเหล้าขาวหลังงานศพปีที่แล้ว หนูเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ฟังแล้วก็ยังงงๆ อยู่…

พี่ดีเจคะ หนูขอโทรมาเล่าเรื่องที่หนูเจอเองนะคะ หนูเล่นคีย์บอร์ดให้วงกลางคืนที่เล่นตามตลาดนัดแถวอำเภอ ไม่บอกชื่อวงนะคะ เดี๋ยวจะดังไปกว่านี้ ฮ่าๆ ล้อเล่นค่ะ ตลาดที่เล่นประจำมันมีเวทีเล็กๆ…

อันนี้เรื่องพี่ชายหนูเองค่ะ พี่ดีเจ หนูขอเล่าแบบที่พี่เขาเล่าให้ฟังนะคะ เพราะหนูไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตรงๆ พี่ชายหนูขับแท็กซี่แถวรังสิต-ปทุมธานี มาสิบกว่าปีแล้ว มีสะพานกลับรถอันหนึ่งแถวคลองหลวง…

เรื่องนี้ป้านุ่งเล่าให้ฟังตอนสงกรานต์ปีที่แล้ว นั่งกินข้าวเหนียวมะม่วงกันในครัวหลังรดน้ำดำหัวเสร็จ ป้านุ่งเป็นน้องแม่ผม อายุหกสิบกว่าแล้ว พูดจาช้าๆ ชอบเล่าเรื่องเก่าซ้ำๆ…

พี่ดีเจคะ เราเป็นคนบ้านสามหลังในซอยเดียวกัน เลยขอเล่าเป็น 'เรา' นะคะ เพราะทุกคนเจอเหมือนกันหมด แต่คนที่เห็นชัดที่สุดคือหนูเอง ปีนั้นน้ำมาแรง ซอยหน้าบ้านท่วมสูงแค่เข่า…

พี่ดีเจคะ หนูโทรมาแทนพ่อนะคะ พ่อพูดไม่ค่อยถนัด มือแกยังสั่นอยู่เลยตอนนี้ เรื่องมันเกิดที่แพปลาบ้านเราแถวปากคลอง จังหวัดไม่บอกดีกว่าค่ะ กลัวคนแถวนั้นเขาไม่ชอบ คืนแรก เราออกเรือกันสามคน พ่อ ลุงเปี้ยก…

...ใช่ค่ะพี่ดีเจ ลุงเชียรเป็นคนคุมปั๊มออกซิเจนบ่อกุ้งบ้านเรามาสิบกว่าปีแล้ว แกไม่เคยพักตอนสี่ทุ่มครึ่งเป๊ะๆ ทุกคืน ครอบครัวเราก็งงกันตั้งแต่ปีแรกที่จ้างแก พ่อบอกอย่าไปถามมาก…

เสียงแรกที่แม่ได้ยินคืนนั้น แกนึกว่าหมาจรจัดมาลับเล็บที่เสาบ้าน เสียงมันครูดๆ เบาๆ อยู่ใต้ถุน ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนเล็บถูกับไม้เก่า พอแกลุกไปส่องไฟฉาย หมาไม่มีสักตัว…

ป้าอุบลได้ยินเสียงแรกตอนสี่ทุ่มกว่า ตอนแรกนึกว่าหมาบ้านถัดไปแทะกระดูกอยู่หลังรั้ว เสียงมันดังแป๊ก แป๊ก ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนใครง้างขากรรไกรกัดของแข็ง เงี่ยหูฟังอีกทีถึงรู้ว่าไม่ใช่เสียงหมา…

ลุงหวันไม่เคยเดินย่ำรอยล้อเปียกที่ลานจอดตอนกะดึก ไม่ว่าฝนจะตกหรือฟ้าจะแล้งแค่ไหน ถ้าเห็นรอยเปียกทอดยาวบนพื้นซีเมนต์ เขาจะเดินอ้อมเสมอ ไม่มีใครสอน เขาทำเองตั้งแต่ปีแรกที่มาเฝ้ายามโรงพยาบาลอำเภอเล็กๆ…

ตาเล่าให้เจ้าหน้าที่ฟังตรงนั้นเลย นั่งอยู่ในเพิงด่านตรวจไม้ที่มีกลิ่นน้ำมันเครื่องติดโต๊ะ วิทยุทรานซิสเตอร์เก่าเปิดคลอเบาๆ เพลงลูกทุ่งที่ตาไม่เคยจำชื่อได้…

บุญมีนับเงินทอนใต้ไฟหลอดสีส้มหน้าตลาดสดยังไม่ทันเสร็จ ก็เห็นมันวางอยู่ตรงเบาะหลัง รองเท้าฟองน้ำสีเขียวข้างเดียว ไซส์เด็กประมาณห้าขวบ เปียกจนน้ำหยดเป็นวงกลมเล็ก ๆ บนผ้าเบาะลายสก็อต…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องน้องแอ๊ด หลานป้าน้อยที่ขายผลไม้หลังตลาดสดบ้านหนูนะคะ ไม่ใช่เรื่องหนูเองค่ะ แต่แอ๊ดเล่าให้หนูฟังตอนงานทำบุญบ้านป้าน้อยเมื่อปีก่อน แอ๊ดพูดไม่ค่อยจบประโยคเวลาเล่าเรื่องนี้…