ตำนานเมืองและเรื่องเล่าพื้นบ้าน

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่น้าทองเล่าให้ฟังนะคะ ตอนนี้หนูกำลังตากแผ่นยางอยู่หน้าบ้าน มือหนึ่งจับโทรศัพท์ อีกมือพาดแผ่นยางลงราว แต่ใจลอยไปคนละทาง แผ่นหนึ่งห้อยเอียงจนเกือบหลุด หนูต้องเล่าช้าๆ…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่ตาทวดเล่าให้แม่ฟัง แล้วแม่มาเล่าให้หนูฟังอีกทีนะคะ ตอนนี้หนูรีดผ้าอยู่ค่ะ มือหนึ่งจับเตารีด อีกมือถือมือถือแนบหู ผ้าเช็ดตัวลายทางที่รีดอยู่มันยับกว่าตอนก่อนรีดอีกค่ะ…

ไม่ใช่ว่าผมกลัวความมืดนะครับพี่ดีเจ ผมกรีดยางมาสิบสองปีแล้ว ความมืดกับผมคุ้นกันเหมือนพี่น้อง แต่คืนนั้นผมไม่ยอมเดินเข้าแถวที่เจ็ด สวนยางเจ็ดร้อยกว่าไร่ของลุงเสริม อยู่อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ฯ…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่ลุงแหววเล่าให้พ่อหนูฟังนะคะ ลุงแหววเป็นคนเฝ้าสวนทุเรียนที่อำเภอบ้านหนู แกรับจ้างเฝ้ามาสิบกว่าปีแล้ว หรือจะสิบห้าปีก็ไม่แน่ใจ พ่อหนูก็จำไม่ได้เป๊ะเหมือนกัน…

พี่ดีเจคะ เรื่องนี้ลุงสมบัติเล่าให้ฟังเอง ลุงเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่บ้านหนองแวง เล่าตอนกินเหล้าขาวหลังงานศพปีที่แล้ว หนูเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ฟังแล้วก็ยังงงๆ อยู่…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องน้องแอ๊ด หลานป้าน้อยที่ขายผลไม้หลังตลาดสดบ้านหนูนะคะ ไม่ใช่เรื่องหนูเองค่ะ แต่แอ๊ดเล่าให้หนูฟังตอนงานทำบุญบ้านป้าน้อยเมื่อปีก่อน แอ๊ดพูดไม่ค่อยจบประโยคเวลาเล่าเรื่องนี้…

แอดขับมอไซค์รับจ้างในซอยหลังตลาดสดบ้านคลองแสมมาได้เดือนกว่า ไม่มีใครสอนเป็นคำพูด แต่แอดสังเกตเองตั้งแต่วันแรกที่มาจอดรอผู้โดยสารตรงหัวซอย กระจกมองข้างของทุกคันในซอยนี้ ทั้งของเก่าของใหม่…

เสียงแรกที่ได้ยินคืนนั้น ผมนึกว่าหมาแทะกระดูก เสียงมันดังแป๊กๆ เบาๆ อยู่หลังแผงเนื้อ สม่ำเสมอเหมือนใครเคี้ยวอะไรอยู่ในปาก ผมนอนเฝ้าตลาดสดกับป้าอึ่งมาสามคืนแล้ว หรือสี่คืนก็ไม่แน่ใจ…

ป้าใช้มีดโต้ปาดใบตองให้ผมมาตั้งแต่เด็ก แต่คืนนั้นผมปาดเบี้ยวไปทั้งใบ ใบตองที่ควรจะกว้างเท่าฝ่ามือกลับขาดตรงกลางเป็นทาง มัวแต่ฟังลุงสมพงษ์เล่าจนมือลอย ลุงนั่งพันสายพิณอยู่ข้างเตาถ่าน มือข้างหนึ่งจับซอ…