พี่ดีเจคะ เรื่องนี้ลุงสมบัติเล่าให้ฟังเอง ลุงเป็นผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านที่บ้านหนองแวง เล่าตอนกินเหล้าขาวหลังงานศพปีที่แล้ว หนูเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ฟังแล้วก็ยังงงๆ อยู่ แต่จะเล่าตามที่ลุงพูดเท่าที่จำได้นะคะ อ้อ ลุงสมบัติกินเหล้าขาวยี่ห้อไหนหนูก็จำไม่ได้แล้ว ไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่มันติดหูเพราะลุงบอกชื่อยี่ห้อซ้ำสองสามรอบตอนเล่า เดี๋ยวเข้าเรื่องเลยนะคะ
คืนนั้นผู้ใหญ่บ้านเรียกประชุมด่วนที่ศาลาวัด สี่ทุ่มกว่าๆ เรื่องป้าเรียม คนที่อยู่ท้ายซอยคนเดียวมาสามปีตั้งแต่ลุงเคียนสามีตายไป ป้าเรียมหยุดซื้อเนื้อจากรถกับข้าวที่เข้าหมู่บ้านทุกเช้ามาได้เดือนกว่าแล้ว แม่ค้าเล่าว่าปกติป้าซื้อคอหมูเป็นกิโลทุกวัน จู่ๆ ก็หายไปเฉยๆ ไม่ซื้ออะไรที่เป็นเนื้อสัตว์อีกเลย แถวบ้านเริ่มพูดกันว่าหมาเห่าไม่หยุดทุกคืนแถวรั้วป้า มีคนเห็นแสงในบ้านป้ากะพริบทั้งคืน ทั้งที่ไฟฟ้าเข้าไม่ถึงแถวนั้นด้วยซ้ำ
ลุงสมบัติบอกว่าคนมากันเกือบทั้งหมู่บ้าน นั่งกันแน่นศาลา ผู้ใหญ่บ้านเอากระดาษโน้ตวางบนโพเดียมไม้ที่ใช้พูดไมค์ ลุงสมบัติเป็นคนเปิดไมค์ให้ พอเปิดสวิตช์ปุ๊บ ไฟในลำโพงกระพริบสองที แล้วลุงก็เห็นมัน ถุงพลาสติกใสมัดปากถุงแน่น วางเรียบร้อยอยู่ข้างกระดาษโน้ตบนโพเดียม ข้างในเป็นตับสดสีแดงคล้ำ ยังมีเลือดเจือน้ำขลุกขลิกอยู่ก้นถุง ไม่มีใครในศาลารู้ว่าใครเอามาวาง ผู้ใหญ่บ้านเองก็สะดุ้ง มือสั่นจนกระดาษโน้ตหลุดจากมือ บอกว่าเมื่อกี้ยังไม่มี ตอนวางกระดาษเมื่อสิบนาทีก่อนโพเดียมว่างเปล่า
คนแก่ในศาลาบางคนเริ่มพึมพำ บอกว่านี่แหละสัญญาณ ปอบมันหิวเลือดสด มันเอามาล่อ หรือไม่ก็เอามาท้า ลุงสมบัติบอกว่าตอนนั้นแขนขนลุกเป็นเม็ดๆ มือกำแก้วเหล้าแน่นจนแก้วเกือบหลุด แต่ก็ยังคิดในใจว่าอาจมีใครแกล้งเอามาวางเล่นก็ได้ คนแถวนั้นชอบเล่นกันแรงๆ อยู่แล้ว
ประชุมยังไม่ทันจบดี มีเสียงหมาหอนยาวมาจากทางท้ายซอย ทุกคนหันไปทางเดียวกัน แล้วเสียงหมาก็เงียบกึกทันที เหมือนใครบีบคอมันหยุด ผู้ใหญ่บ้านลุกขึ้นชวนคนไปที่บ้านป้าเรียมทันที พร้อมพระอาจารย์คำที่นั่งฟังอยู่แถวหลังศาลาตลอด ท่านลุกตามไปด้วยเงียบๆ ไม่พูดอะไรมาก
ถึงบ้านป้าเรียม บ้านมืดสนิท ประตูปิดล็อกอยู่ข้างใน ได้ยินเสียงคนพึมพำในบ้าน เสียงเหมือนพูดสองคนสวนกันเร็วๆ ทั้งที่ป้าเรียมอยู่คนเดียว พระอาจารย์คำให้ทุกคนหยุดอยู่หน้าบันได ท่านนั่งลงตรงนั้นสวดเบาๆ อยู่พักหนึ่ง เสียงพึมพำในบ้านค่อยๆ แผ่วลง จนสุดท้ายเงียบไปเฉยๆ
ป้าเรียมเปิดประตูออกมาเองตอนตีสอง หน้าตาปกติ พูดจาปกติ บอกแค่ว่าปวดหัวมาทั้งคืน จำอะไรไม่ค่อยได้ พระอาจารย์คำให้ป้าเรียมมาทำบุญที่วัดทุกวันพระตั้งแต่นั้น บอกว่าเป็นเรื่องคั่งค้างจากที่ลุงเคียนสามีเคยรับปากจะทำบุญอุทิศให้คนตายที่ท่านเคยรักษาให้ แต่ยังไม่ทันทำก็ตายไปก่อน หนี้บุญที่ค้างไว้เลยตกมาที่บ้านหลังนี้
เรื่องก็จบแค่นั้นแหละพี่ดีเจ ป้าเรียมกลับมาซื้อเนื้อตามปกติ หมู่บ้านก็ค่อยๆ เงียบไปเอง แต่ลุงสมบัติบอกว่าโพเดียมไม้หลังนั้นของศาลาวัด ทุกวันนี้ยังมีรอยคราบเลือดจางๆ ซึมเข้าเนื้อไม้เป็นวงเท่าก้นถุง ล้างยังไงก็ไม่ออก ผู้ใหญ่บ้านเลยเอาผ้าปูโต๊ะคลุมทับไว้ตลอด ไม่เคยเปิดให้ใครดูอีกเลย
by Cabin Events via https://www.flickr.com/photos/140103683@N06/26227519117/in/album-72157695041822205 — CC BY 2.0