ประสบการณ์ที่อธิบายไม่ได้

เรื่องนี้ป้านุ่งเล่าให้ฟังตอนสงกรานต์ปีที่แล้ว นั่งกินข้าวเหนียวมะม่วงกันในครัวหลังรดน้ำดำหัวเสร็จ ป้านุ่งเป็นน้องแม่ผม อายุหกสิบกว่าแล้ว พูดจาช้าๆ ชอบเล่าเรื่องเก่าซ้ำๆ…

พี่ดีเจคะ หนูโทรมาแทนพ่อนะคะ พ่อพูดไม่ค่อยถนัด มือแกยังสั่นอยู่เลยตอนนี้ เรื่องมันเกิดที่แพปลาบ้านเราแถวปากคลอง จังหวัดไม่บอกดีกว่าค่ะ กลัวคนแถวนั้นเขาไม่ชอบ คืนแรก เราออกเรือกันสามคน พ่อ ลุงเปี้ยก…

ตาเล่าให้เจ้าหน้าที่ฟังตรงนั้นเลย นั่งอยู่ในเพิงด่านตรวจไม้ที่มีกลิ่นน้ำมันเครื่องติดโต๊ะ วิทยุทรานซิสเตอร์เก่าเปิดคลอเบาๆ เพลงลูกทุ่งที่ตาไม่เคยจำชื่อได้…

ไม่ใช่ค่ะ ป้าไม่ได้ขายมันเวลากลางคืนนะคะ ไม่เคยขายเลย นี่คือสิ่งที่ผมต้องบอกทุกคนก่อน เพราะคนในหมู่บ้านชอบเล่ากันผิดๆ ผมนั่งอยู่หน้าแผงกล้วยแขกของป้าเนียม ริมทางสายหนองบัว-ท่าตะเคียน…

ผมไม่เหยียบเงาต้นกล้วยเวลาเดินตอนพลบค่ำ กฎข้อนี้ผมทำตามมาสิบกว่าปีโดยไม่เคยถามตัวเองว่าทำไม แค่รู้ว่ายายเคยดุถ้าเห็นผมเดินเฉียดๆ ต้นกล้วยหลังบ้าน จนคืนนี้ลุงเปี๊ยกโทรมาคุยในรายการ…

ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเสียงแอร์รถทัวร์รวนครับ เสียงฟืดฟาดแบบเครื่องอัดอากาศเสีย ผมถึงได้ตื่นตอนตีสอง ฟังไปฟังมากลับไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์เลย มันคล้ายเสียงคนหายใจแรงๆ อยู่ใกล้หน้าอกผมเอง…