ประสบการณ์เหนือธรรมชาติ

ไม่ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูไม่เคยนอนเตียงนั้นเองนะคะ หนูฟังมาจากพี่แอ๋ม เพื่อนร่วมไลน์เดียวกันที่โรงงานตัดเย็บย่านอ้อมน้อย พี่แอ๋มเล่าให้ฟังตอนกินข้าวเที่ยงในโรงอาหาร เสียงจอแจอยู่รอบๆ แต่พี่เขาเล่าเบาๆ…

ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ผมเจอเองนะครับพี่ดีเจ ผมไม่เคยขึ้นรถทัวร์สายนั้นสักครั้งในชีวิต คนที่เจอคือน้าเขียว น้าเขาขับรถทัวร์สายเหนือมายี่สิบกว่าปี เกษียณไปแล้ว…

พี่ดีเจคะ หนูขอโทรมาเล่าเรื่องที่หนูเจอเองนะคะ หนูเล่นคีย์บอร์ดให้วงกลางคืนที่เล่นตามตลาดนัดแถวอำเภอ ไม่บอกชื่อวงนะคะ เดี๋ยวจะดังไปกว่านี้ ฮ่าๆ ล้อเล่นค่ะ ตลาดที่เล่นประจำมันมีเวทีเล็กๆ…

อันนี้เรื่องพี่ชายหนูเองค่ะ พี่ดีเจ หนูขอเล่าแบบที่พี่เขาเล่าให้ฟังนะคะ เพราะหนูไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ตรงๆ พี่ชายหนูขับแท็กซี่แถวรังสิต-ปทุมธานี มาสิบกว่าปีแล้ว มีสะพานกลับรถอันหนึ่งแถวคลองหลวง…

...ใช่ค่ะพี่ดีเจ ลุงเชียรเป็นคนคุมปั๊มออกซิเจนบ่อกุ้งบ้านเรามาสิบกว่าปีแล้ว แกไม่เคยพักตอนสี่ทุ่มครึ่งเป๊ะๆ ทุกคืน ครอบครัวเราก็งงกันตั้งแต่ปีแรกที่จ้างแก พ่อบอกอย่าไปถามมาก…

เสียงแรกที่แม่ได้ยินคืนนั้น แกนึกว่าหมาจรจัดมาลับเล็บที่เสาบ้าน เสียงมันครูดๆ เบาๆ อยู่ใต้ถุน ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนเล็บถูกับไม้เก่า พอแกลุกไปส่องไฟฉาย หมาไม่มีสักตัว…

ป้าอุบลได้ยินเสียงแรกตอนสี่ทุ่มกว่า ตอนแรกนึกว่าหมาบ้านถัดไปแทะกระดูกอยู่หลังรั้ว เสียงมันดังแป๊ก แป๊ก ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนใครง้างขากรรไกรกัดของแข็ง เงี่ยหูฟังอีกทีถึงรู้ว่าไม่ใช่เสียงหมา…

ลุงหวันไม่เคยเดินย่ำรอยล้อเปียกที่ลานจอดตอนกะดึก ไม่ว่าฝนจะตกหรือฟ้าจะแล้งแค่ไหน ถ้าเห็นรอยเปียกทอดยาวบนพื้นซีเมนต์ เขาจะเดินอ้อมเสมอ ไม่มีใครสอน เขาทำเองตั้งแต่ปีแรกที่มาเฝ้ายามโรงพยาบาลอำเภอเล็กๆ…

บุญมีนับเงินทอนใต้ไฟหลอดสีส้มหน้าตลาดสดยังไม่ทันเสร็จ ก็เห็นมันวางอยู่ตรงเบาะหลัง รองเท้าฟองน้ำสีเขียวข้างเดียว ไซส์เด็กประมาณห้าขวบ เปียกจนน้ำหยดเป็นวงกลมเล็ก ๆ บนผ้าเบาะลายสก็อต…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องป้าคิมนะคะ เป็นเจ้าของร้านซักรีดแถวตลาดคลองสามวา ยายหนูเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที ยายรู้จักป้าคิมตั้งแต่เด็ก เล่าซ้ำทุกปีตอนใกล้วันสารทจีน หนูจำได้แม่นเพราะยายชอบพูดปิดท้ายว่า…

หนูไม่เคยนอนหันหน้าเข้ากำแพงเวลาไปนอนที่ไหนที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง พี่ดีเจจะว่าแปลกก็ได้ค่ะ ยายสอนมาแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยบอกเหตุผล หนูก็ไม่เคยถามกลับ จนมาได้ยินเรื่องของนกจากปากนกเองนี่แหละค่ะ…

นี่คือกล่องกระดาษสีน้ำตาล ขนาดเท่ากล่องรองเท้า เชือกฟางสีเขียวมัดไขว้สองรอบ เขียนที่อยู่ด้วยลายมือผู้หญิง ส่งถึง "นายเสน่ห์ ทองดี บ้านเลขที่ 12 ท่าเรือแหลมทอง"…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่สถานีรถไฟบ้านหนูนะคะ เล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงอะไร อยู่ก่อนถึงตัวอำเภอสักสองป้าย หนูเป็นคนเฝ้าสถานีกะดึก เก็บตั๋ว ปิดไฟ ล็อกประตู ทำแบบนี้มาหกปีแล้วค่ะ ปีนี้ปีที่เจ็ดแล้วมั้ง…

ผมไม่เคยเดินข้ามสะพานลอยตรงหน้าโรงงานทอผ้าหลังเที่ยงคืน นี่คือกฎที่ผมถือมาสามปีแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาเช่าหอตรงซอยข้างวัด ไม่มีใครบอกผมตรงๆ…

ไม่ใช่ผีตายโหงนะครับ ที่แม่ผมเลี้ยงข้าวทุกเย็น อยากบอกไว้ก่อนเลยเพราะเวลาผมเล่าให้ใครฟัง เขามักคิดว่าเป็นผีดุ ผีอาฆาตอะไรทำนองนั้น ไม่ใช่เลยครับ เรื่องนี้มันเรื่องหนี้บุญคุณเก่า ๆ…

ใช่ค่ะ ดิฉันจำได้ทุกวัน เพราะมันเกิดขึ้นติดกันเก้าคืน ไม่ใช่แปดไม่ใช่สิบ เก้าคืนพอดี เริ่มตั้งแต่หลังงานศพยายเลื่อนที่วัดหลังบ้าน คุณจะบันทึกไว้ก็เขียนตามนี้เลย บ้านดิฉันอยู่ริมคลองบางไทร…

ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูชื่อนุชนะคะ โทรมาจากท่าเรือบ้านคลองส้ม จังหวัดสมุทรสงคราม พี่ถามว่าทำไมหนูยังไม่กล้าขึ้นเรือแจวลำนั้นอีกเลยใช่ไหมคะ หนูจะเล่าให้ฟัง แต่ขอเล่าสลับกันนะคะ เดี๋ยวหนูจะงงเอง…

สวัสดีค่ะพี่ดีเจ หนูโทรมาตอนกำลังนั่งแกะเกล็ดปลาช่อนอยู่หน้าบ้าน แกะไม่ถูกเลยค่ะ มือสั่น เกล็ดกระเด็นไปโดนหน้าแข้งหนูสองสามที ก็ยังนั่งแกะต่อ…

...ใช่ค่ะพี่ ดีเจ หนูเป็นคนกรีดยางที่นาบอน นครศรีฯ ช่วงนั้นพ่อค้ากดราคายางกันหนักมาก คนงานเลยนัดกันหยุดกรีดทั้งหมู่บ้าน แต่สวนของลุงหนูอยู่ไกลสุดในหมู่บ้าน ต้องมีคนไปเฝ้าไม่ให้ใครแอบมาลักกรีด…

ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเสียงแมวติดสัด แหลมๆ สั่นๆ แบบนั้น ได้ยินตอนตีสองกว่าๆ นอนอยู่บ้านยายที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร แถวนั้นเป็นสวนมะพร้าวติดคลอง กบเขียดร้องทั้งคืนอยู่แล้ว ผมเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก…