डरावनी कहानियाँ

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องป้าคิมนะคะ เป็นเจ้าของร้านซักรีดแถวตลาดคลองสามวา ยายหนูเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที ยายรู้จักป้าคิมตั้งแต่เด็ก เล่าซ้ำทุกปีตอนใกล้วันสารทจีน หนูจำได้แม่นเพราะยายชอบพูดปิดท้ายว่า…

หนูไม่เคยนอนหันหน้าเข้ากำแพงเวลาไปนอนที่ไหนที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง พี่ดีเจจะว่าแปลกก็ได้ค่ะ ยายสอนมาแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยบอกเหตุผล หนูก็ไม่เคยถามกลับ จนมาได้ยินเรื่องของนกจากปากนกเองนี่แหละค่ะ…

แอดขับมอไซค์รับจ้างในซอยหลังตลาดสดบ้านคลองแสมมาได้เดือนกว่า ไม่มีใครสอนเป็นคำพูด แต่แอดสังเกตเองตั้งแต่วันแรกที่มาจอดรอผู้โดยสารตรงหัวซอย กระจกมองข้างของทุกคันในซอยนี้ ทั้งของเก่าของใหม่…

นี่คือกล่องกระดาษสีน้ำตาล ขนาดเท่ากล่องรองเท้า เชือกฟางสีเขียวมัดไขว้สองรอบ เขียนที่อยู่ด้วยลายมือผู้หญิง ส่งถึง "นายเสน่ห์ ทองดี บ้านเลขที่ 12 ท่าเรือแหลมทอง"…

ไม่ใช่ค่ะ ป้าไม่ได้ขายมันเวลากลางคืนนะคะ ไม่เคยขายเลย นี่คือสิ่งที่ผมต้องบอกทุกคนก่อน เพราะคนในหมู่บ้านชอบเล่ากันผิดๆ ผมนั่งอยู่หน้าแผงกล้วยแขกของป้าเนียม ริมทางสายหนองบัว-ท่าตะเคียน…

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่สถานีรถไฟบ้านหนูนะคะ เล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงอะไร อยู่ก่อนถึงตัวอำเภอสักสองป้าย หนูเป็นคนเฝ้าสถานีกะดึก เก็บตั๋ว ปิดไฟ ล็อกประตู ทำแบบนี้มาหกปีแล้วค่ะ ปีนี้ปีที่เจ็ดแล้วมั้ง…

พี่คะ หนูโทรมาตอนตีสองนี่เพราะนอนไม่หลับ อยากเล่าให้พี่ฟังเรื่องหอพักโรงงานที่หนูเคยอยู่ ตอนนี้ยังทำงานที่นั่นอยู่เลยนะคะ โรงงานผ้าย่านบางพลี หอพักเป็นตึกแถวสามชั้น เตียงสองชั้นเรียงกันแถวละสิบ…

ผมไม่เหยียบเงาต้นกล้วยเวลาเดินตอนพลบค่ำ กฎข้อนี้ผมทำตามมาสิบกว่าปีโดยไม่เคยถามตัวเองว่าทำไม แค่รู้ว่ายายเคยดุถ้าเห็นผมเดินเฉียดๆ ต้นกล้วยหลังบ้าน จนคืนนี้ลุงเปี๊ยกโทรมาคุยในรายการ…

เสียงแรกที่ได้ยินคืนนั้น ผมนึกว่าหมาแทะกระดูก เสียงมันดังแป๊กๆ เบาๆ อยู่หลังแผงเนื้อ สม่ำเสมอเหมือนใครเคี้ยวอะไรอยู่ในปาก ผมนอนเฝ้าตลาดสดกับป้าอึ่งมาสามคืนแล้ว หรือสี่คืนก็ไม่แน่ใจ…

ผมไม่เคยเดินข้ามสะพานลอยตรงหน้าโรงงานทอผ้าหลังเที่ยงคืน นี่คือกฎที่ผมถือมาสามปีแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาเช่าหอตรงซอยข้างวัด ไม่มีใครบอกผมตรงๆ…

ไม่ใช่ผีตายโหงนะครับ ที่แม่ผมเลี้ยงข้าวทุกเย็น อยากบอกไว้ก่อนเลยเพราะเวลาผมเล่าให้ใครฟัง เขามักคิดว่าเป็นผีดุ ผีอาฆาตอะไรทำนองนั้น ไม่ใช่เลยครับ เรื่องนี้มันเรื่องหนี้บุญคุณเก่า ๆ…

ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเสียงแอร์รถทัวร์รวนครับ เสียงฟืดฟาดแบบเครื่องอัดอากาศเสีย ผมถึงได้ตื่นตอนตีสอง ฟังไปฟังมากลับไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์เลย มันคล้ายเสียงคนหายใจแรงๆ อยู่ใกล้หน้าอกผมเอง…

ใช่ค่ะ ดิฉันจำได้ทุกวัน เพราะมันเกิดขึ้นติดกันเก้าคืน ไม่ใช่แปดไม่ใช่สิบ เก้าคืนพอดี เริ่มตั้งแต่หลังงานศพยายเลื่อนที่วัดหลังบ้าน คุณจะบันทึกไว้ก็เขียนตามนี้เลย บ้านดิฉันอยู่ริมคลองบางไทร…

ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูชื่อนุชนะคะ โทรมาจากท่าเรือบ้านคลองส้ม จังหวัดสมุทรสงคราม พี่ถามว่าทำไมหนูยังไม่กล้าขึ้นเรือแจวลำนั้นอีกเลยใช่ไหมคะ หนูจะเล่าให้ฟัง แต่ขอเล่าสลับกันนะคะ เดี๋ยวหนูจะงงเอง…

สวัสดีค่ะพี่ดีเจ หนูโทรมาตอนกำลังนั่งแกะเกล็ดปลาช่อนอยู่หน้าบ้าน แกะไม่ถูกเลยค่ะ มือสั่น เกล็ดกระเด็นไปโดนหน้าแข้งหนูสองสามที ก็ยังนั่งแกะต่อ…

...ใช่ค่ะพี่ ดีเจ หนูเป็นคนกรีดยางที่นาบอน นครศรีฯ ช่วงนั้นพ่อค้ากดราคายางกันหนักมาก คนงานเลยนัดกันหยุดกรีดทั้งหมู่บ้าน แต่สวนของลุงหนูอยู่ไกลสุดในหมู่บ้าน ต้องมีคนไปเฝ้าไม่ให้ใครแอบมาลักกรีด…

ป้าใช้มีดโต้ปาดใบตองให้ผมมาตั้งแต่เด็ก แต่คืนนั้นผมปาดเบี้ยวไปทั้งใบ ใบตองที่ควรจะกว้างเท่าฝ่ามือกลับขาดตรงกลางเป็นทาง มัวแต่ฟังลุงสมพงษ์เล่าจนมือลอย ลุงนั่งพันสายพิณอยู่ข้างเตาถ่าน มือข้างหนึ่งจับซอ…

ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเสียงแมวติดสัด แหลมๆ สั่นๆ แบบนั้น ได้ยินตอนตีสองกว่าๆ นอนอยู่บ้านยายที่อำเภอบ้านแพ้ว จังหวัดสมุทรสาคร แถวนั้นเป็นสวนมะพร้าวติดคลอง กบเขียดร้องทั้งคืนอยู่แล้ว ผมเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก…

ผมมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง คือถ้าขับผ่านโค้งหลังวัดหนองบัวตอนดึก ต้องปิดกระจกทั้งสองบานแล้วเปิดไฟสูงค้างไว้จนพ้นโค้ง ไม่ต้องถามว่าทำไม พ่อสอนมาแบบนี้ตั้งแต่ผมขับมอเตอร์ไซค์เป็น…