พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่สถานีรถไฟบ้านหนูนะคะ เล็กๆ ไม่มีชื่อเสียงอะไร อยู่ก่อนถึงตัวอำเภอสักสองป้าย หนูเป็นคนเฝ้าสถานีกะดึก เก็บตั๋ว ปิดไฟ ล็อกประตู ทำแบบนี้มาหกปีแล้วค่ะ ปีนี้ปีที่เจ็ดแล้วมั้ง หนูเริ่มนับไม่ค่อยแม่นเหมือนกัน
คืนนี้ขบวนสุดท้ายเข้าเทียบชานชาลาตอนตีหนึ่งสิบ ฝนไม่ตกมาสามอาทิตย์แล้ว ดินแตกระแหงจนหมาข้างบ้านยังไม่อยากเดินย่ำ หนูเปิดประตูตู้ท้ายขบวนเพื่อเช็กก่อนปิดสถานีตามปกติ พื้นตู้เปียกแฉะเป็นทางยาวจากประตูไปจนสุดตู้ ตรงเบาะที่นั่งแถวสุดท้ายมีรองเท้าแตะยางสีฟ้าซีดวางเรียงคู่กันเรียบร้อย หัวรองเท้าหันเข้าหาที่นั่ง เหมือนใครถอดวางไว้ก่อนจะนอน คนขับมาบอกเองว่าตู้นี้ไม่มีผู้โดยสารเลยสักคนตั้งแต่สถานีก่อน หนูถามซ้ำสองรอบ เขาก็ยืนยันเหมือนเดิม
สามสัปดาห์ก่อนหน้านั้น มีเด็กหนุ่มชื่อนายหนึ่ง ขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างอยู่แถวตลาดเช้าใกล้สถานี เขาติดเงินพี่ชายหนูอยู่สามพัน ยืมไปซ่อมรถ บอกจะเอามาคืนวันจ่ายค่าเช่าบ้าน คืนนั้นฝนตกหนักมาก เขาขับรถลัดผ่านทางข้ามรถไฟที่ไม่มีเครื่องกั้น หนูได้ยินเสียงแตรรถไฟหวีดยาวตอนประมาณสี่ทุ่มครึ่ง แล้วก็เสียงเบรกดังจนโต๊ะทำงานหนูสั่น เขาไม่รอด สภาพร่างไม่ค่อยสมบูรณ์ หมอที่มาชันสูตรบอกว่าตายทันทีตรงจุดนั้นเลย ญาติเขาไม่มีเงินทำบุญให้ครบ ทำแค่เผาแบบเรียบง่ายที่วัดหมู่บ้าน ไม่มีสวดอภิธรรมเจ็ดคืนตามธรรมเนียม พี่ชายหนูเองก็ไม่ได้ทวงเงินคืน บอกแค่ว่าคนตายแล้วจะไปทวงอะไรกับใคร พูดแบบทำเป็นเรื่องเล็ก แต่หนูเห็นเขาเก็บใบสัญญาเงินกู้ยับๆ นั่นไว้ในลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงจนป่านนี้
หลังจากนั้นประมาณอาทิตย์นึง คนขับกะดึกเริ่มมาบ่นให้หนูฟังว่าตู้ท้ายมันเย็นผิดปกติ เย็นแบบแอร์เสียเปิดค้าง ทั้งที่ตู้พวกนี้มีแต่พัดลมธรรมดา ไม่มีแอร์ค่ะ แล้วก็มีคนเห็นเงาผู้ชายนั่งอยู่แถวเบาะสุดท้าย พอเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ไม่มีใคร มีแต่กลิ่นดินโคลนกับน้ำขังบางๆ ที่พื้น หนูคิดว่าฝนรั่วจากหลังคาตู้เก่า ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น
คืนนี้พอหนูเห็นรองเท้าคู่นั้น หนูรู้ทันทีว่ามันคือรองเท้าคู่ที่นายหนึ่งใส่ประจำ สีฟ้าซีด ส้นข้างหนึ่งมีรอยแตกจากตะปูเก่า หนูจำได้เพราะเห็นเขาใส่มาซื้อไข่ปิ้งที่ร้านหน้าสถานีบ่อยๆ มือหนูเย็นวูบ กดโทรศัพท์หาพี่ชายผิดเลขไปสองครั้งกว่าจะติด แล้วก็รีบไปหาพระที่วัด ท่านฟังแล้วไม่ได้ถามอะไรมาก แค่ถามว่าเขามีเงินติดค้างใครไหม พี่ชายหนูยอมรับตรงๆ ว่ายังไม่เคยยกหนี้ให้เขาสักคำ ไม่เคยพูดออกมาให้เขาได้ยินสักที ท่านเลยแนะนำให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศล พี่ชายหนูเอาเงินสามพันนั้นไปถวายวัดแทนการทวงคืน แล้วพระท่านมาสวดที่จุดเกิดเหตุตรงทางข้ามให้อีกครั้งหนึ่ง
คืนถัดมาขบวนสุดท้ายเข้าเทียบตามเวลาปกติ พื้นตู้ท้ายแห้งสนิท หนูเข้าไปเช็กเหมือนทุกคืน ไม่มีรอยเปียกอีกเลย มีแต่รองเท้าแตะยางสีฟ้าคู่เดิม ยังวางเรียงเรียบร้อยอยู่ตรงเบาะสุดท้าย หัวรองเท้าหันออกจากที่นั่งไปทางประตู เหมือนใครเพิ่งลุกเดินออกไปเมื่อครู่นี้เอง
"County School station, Mid-Norfolk Railway" by kitmasterbloke is licensed under CC BY 2.0. To view a copy of this license, visit https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/.