ป้าอุบลได้ยินเสียงแรกตอนสี่ทุ่มกว่า ตอนแรกนึกว่าหมาบ้านถัดไปแทะกระดูกอยู่หลังรั้ว เสียงมันดังแป๊ก แป๊ก ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนใครง้างขากรรไกรกัดของแข็ง เงี่ยหูฟังอีกทีถึงรู้ว่าไม่ใช่เสียงหมา เป็นเสียงสากกระทบครกดิน จังหวะซ้ำเดิมไม่มีขาด เหมือนคนตำส้มตำอยู่ใกล้ๆ ทั้งที่ครกของป้าเองวางแช่น้ำอยู่ในถังหลังรถเข็น ไม่มีใครแตะ
โค้งนั้นอยู่ก่อนถึงสามแยกวัดสองร้อยเมตร เป็นโค้งหักศอกที่คนขับรถบรรทุกอ้อยชอบพลิกคว่ำ ชาวบ้านเรียกกันว่าโค้งแม่ผัน ไม่มีใครรู้ว่าแม่ผันเป็นใคร รู้แต่ว่าไม่มีแผงลอยไหนตั้งอยู่ตรงนั้นได้เกินสามคืน ต่อให้เจ้าของที่ดินลดค่าเช่าเหลือเดือนละร้อยก็ไม่มีใครกล้า ป้าอุบลขายส้มตำมาสิบเก้าปี คิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นแค่คำเล่าของคนขี้กลัว เลยลองตั้งแผงดูสามคืน คืนที่สามนั่นแหละที่เสียงมันเริ่ม
คืนที่สอง เสียงเดิมมาอีก คราวนี้ป้าอุบลนึกว่าเป็นเสียงคนบ้านใกล้ผ่าฟืน ไม้กระทบไม้ หนักแน่นเป็นห้วงๆ จนได้กลิ่นน้ำปลาคาวจางๆ ลอยมาปนกลิ่นดินชื้น ถึงรู้ว่าไม่ใช่เสียงผ่าฟืน เป็นเสียงสากตำครกเหมือนเดิม แค่ดังใกล้ขึ้นอีกก้าวหนึ่ง สตูลพลาสติกตัวที่วางไว้ให้ลูกค้ามีรอยเปียกเป็นแอ่งกลมอยู่บนเบาะ ฝนไม่ตกมาสามวันแล้วด้วยซ้ำ ป้าเช็ดออกแล้วก็กลับมาเปียกอีกภายในสิบนาที คืนนั้นป้ายังคิดถึงเรื่องหลานสาวที่โทรมาบ่นว่าไม่มีคนไปรับที่ป้ารถทัวร์ เผลอเถียงกับตัวเองในใจอยู่พักหนึ่งก่อนจะนึกได้ว่าลืมโทรกลับ
คืนที่สาม ป้าอุบลตัดสินใจไม่เก็บแผงก่อนเที่ยงคืนเหมือนสองคืนก่อน อยากรู้ให้จบ เสียงสากตำครกดังขึ้นตรงหน้ารถเข็นเลย ใกล้จนรู้สึกลมพัดที่แขน แล้วป้าเห็นเขานั่งอยู่บนสตูลตัวนั้น ผู้ชายอายุน่าจะสามสิบต้นๆ ใส่เสื้อแจ็คเก็ตมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินซีด คอเขาเอียงไปทางขวาเกินมุมที่คนปกติจะเอียงได้ เขาพูดว่า ขอส้มตำถ้วยนึงครับป้า ไม่ใส่ปูดำ เสียงเบาเหมือนพูดผ่านผ้า มือป้าสั่นจนสากเกือบหลุดมือตอนตำ ยื่นถ้วยไปเขาก็ยื่นมือรับ แต่พอป้าจะเอื้อมมือรับเงิน มือนั้นก็หายไปเปล่าๆ เหลือแต่ถ้วยส้มตำที่ตกลงพื้นซีเมนต์ ไม่แตก แค่คว่ำ
คืนรุ่งขึ้นป้าอุบลไปหาหลวงพ่อที่วัดใกล้บ้าน เล่าให้ท่านฟังทุกอย่างตามที่เจอ ท่านถามชื่อโค้ง ถามว่าเคยได้ยินไหมว่าใครตายตรงนั้นด้วยเรื่องหนี้สินค้างคา ป้านึกได้ว่าหลานของป้าทองม้วนเคยเล่าให้ฟังนานมาแล้ว อาจจะสักสิบปีได้ ว่ามีเด็กหนุ่มขับมอเตอร์ไซค์มาซื้อของค้างเงินไว้กับแม่ค้าคนเก่าตรงโค้งนั้น วันรุ่งขึ้นก็รถคว่ำตายก่อนจะได้เอาเงินมาคืน แม่ค้าคนนั้นเก็บเงินติดค้างไว้ในกระปุก ไม่กล้าใช้ ไม่กล้าทำบุญให้ ย้ายหนีไปอยู่จังหวัดอื่นจนกระทั่งเสียชีวิตไปเอง
หลวงพ่อให้ป้าอุบลทำบุญตักบาตรอุทิศส่วนกุศล กรวดน้ำเจาะจงชื่อโค้งนั้น เผื่อไม่รู้ชื่อจริงก็ให้ว่า เจ้าที่เจ้าทาง เจ้ากรรมนายเวรที่ค้างอยู่ตรงนี้ ป้าทำติดต่อกันเจ็ดวัน หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงสากตำครกอีกเลย
สามสัปดาห์ต่อมา คนงานตัดหญ้าข้างทางไปเจอหมวกกันน็อคใบหนึ่งตกอยู่ในพงหญ้าตรงโค้งนั้น เปลือกแตกร้าวเป็นแนวยาว มีน้ำฝนขังอยู่ในหมวกครึ่งใบ ก้นหมวกมีเหรียญห้าบาทสองเหรียญกับเหรียญสิบอีกหนึ่งเหรียญจมอยู่ในน้ำ ไม่มีใครในหมู่บ้านจำได้ว่าหมวกใบนั้นเป็นของใคร