หนูไม่เคยนอนหันหน้าเข้ากำแพงเวลาไปนอนที่ไหนที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง พี่ดีเจจะว่าแปลกก็ได้ค่ะ ยายสอนมาแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยบอกเหตุผล หนูก็ไม่เคยถามกลับ จนมาได้ยินเรื่องของนกจากปากนกเองนี่แหละค่ะ เพิ่งเล่าให้ฟังเมื่อสงกรานต์ที่ผ่านมานี้เอง
นกเป็นลูกพี่ลูกน้องหนู ไปรับเหมาทำสวนยางแถวหลังสวนพะโต๊ะ ชุมพร อยู่ได้สักสามเดือน หรือจะสี่เดือนนี่แหละ นกเองก็จำไม่แม่นแล้ว ก็ต้องหาที่พักถูกๆ ใกล้ตลาดสด สุดท้ายไปเจอโฮสเทลเล็กๆ ห้องแถวไม้เก่า ลุงสมพงษ์เป็นคนดูแล ราคาคืนละร้อยกว่าบาท ห้องที่ว่างพอดีคือห้องเบอร์สี่ ลุงสมพงษ์เอ่ยขึ้นมาลอยๆ ตอนส่งกุญแจว่า "ถ้าตื่นกลางดึกอย่าตกใจนะ" แค่นั้นแล้วก็เดินไปเปิดพัดลมหน้าบ้านต่อ ไม่พูดอะไรอีก
คืนแรกนกไม่ทันสังเกตอะไร เหนื่อยจากงานกรีดยางจนหลับไปเลย แต่คืนที่สอง เธอตื่นขึ้นมากลางดึกโดยขยับตัวไม่ได้ หน้าเธอหันเข้าหากำแพงพอดี ทั้งที่ก่อนนอนเธอนอนหงายชัดเจน แขนขาแข็งเกร็ง หายใจได้แต่ตื้นๆ นาฬิกาปลุกบนโต๊ะข้างเตียงกะพริบตัวเลข 03:16 เธอนับวินาทีในใจไปเรื่อยๆ ได้สักสิบกว่ารอบ ก่อนที่นิ้วมือจะกระตุกได้อีกที แล้วร่างทั้งตัวถึงค่อยคลายลง
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอถามลุงสมพงษ์ตรงๆ ลุงถอนหายใจยาวก่อนตอบ บอกว่าห้องนี้เคยเป็นห้องของยายบัว แม่ของภรรยาลุงเอง แกป่วยเป็นอัมพาตอยู่หลายปี นอนหันหน้าเข้ากำแพงตลอดเพราะพลิกตัวเองไม่ได้ ลูกหลานทิ้งให้คนใช้ดูแล จนวันที่แกตายตอนตีสามกว่าๆ ก็ไม่มีใครอยู่ด้วยสักคน หลานชายคนที่รับมรดกบ้านไปเอาเงินไปทำธุรกิจแล้วก็หายหน้าไปเลย ไม่เคยจัดงานทำบุญให้แม้แต่ครั้งเดียว ลุงสมพงษ์อยากทำแทนแต่ไม่มีปัญญา ได้แต่ปล่อยห้องให้เช่าประทังชีวิตไปวันๆ
นกฟังแล้วขนลุกจนแขนเป็นตุ่มๆ ไปหมด แต่ที่แปลกกว่านั้นคือคืนถัดมาเธอลองสังเกตผนังตอนกลางวัน เจอรอยขีดเป็นทางเล็กๆ ใกล้พื้น เหมือนใครเอาเล็บข่วนนับวันซ้ำๆ กันหลายสิบรอย บางรอยลึกจนเห็นเนื้อไม้ข้างใน หมาข้างบ้านเห่าอยู่พักหนึ่งตอนที่เธอก้มดู แล้วก็เงียบไปเอง
นกไม่รอช้า ไปนิมนต์พระจากวัดใกล้ตลาดมาสวดอุทิศส่วนกุศลให้ยายบัวที่ห้องนั้นเลย ลุงสมพงษ์ยกมือไหว้ท่วมหัวเมื่อพระเดินเข้าประตู บอกว่ารอวันนี้มานานเกินไปแล้ว หลังพิธี ลุงเอาปูนขาวมาทาทับรอยขีดบนผนังจนเรียบเนียน มือลุงสั่นตอนป้ายแปรงรอบสุดท้าย นกเห็นแล้วไม่พูดอะไร
คืนนั้นนกหลับยาวจนสว่าง ไม่มีอะไรปลุกเธอเลย เธออยู่ต่ออีกสองอาทิตย์ก่อนย้ายค่ายงาน ไม่เคยตื่นตอนตีสามสิบหกอีกเลยสักครั้ง
เรื่องจบแค่นี้ค่ะพี่ดีเจ แต่ที่หนูยังนอนหันหน้าเข้ากำแพงไม่ได้จนทุกวันนี้ ไม่ได้เกี่ยวกับผีที่นกเจอนะคะ นกส่งรูปห้องเบอร์สี่มาให้หนูดูก่อนย้ายออก ในรูปนั้น ผนังที่ทาปูนขาวใหม่เอี่ยม มีรอยนิ้วมือจางๆ ห้าจุด กดอยู่ตรงกลางผนัง สูงพอดีกับระดับใบหน้าคนนอน
by Bossficial via Own work — CC BY 4.0