หมอนใบเก่ากลางสวนยางที่ไม่มีใครกล้านอนทับ

พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องที่น้าทองเล่าให้ฟังนะคะ ตอนนี้หนูกำลังตากแผ่นยางอยู่หน้าบ้าน มือหนึ่งจับโทรศัพท์ อีกมือพาดแผ่นยางลงราว แต่ใจลอยไปคนละทาง แผ่นหนึ่งห้อยเอียงจนเกือบหลุด หนูต้องเล่าช้าๆ หน่อยนะคะ ไม่งั้นแผ่นยางจะร่วงหมด

น้าทองเป็นพี่ของพ่อหนูเอง กรีดยางมาตั้งแต่สมัยยังไม่มีมอเตอร์ไซค์ขี่เข้าสวน ปีที่สวนแถวบ้านหนูนัดกันหยุดกรีด ไม่ยอมขายน้ำยางให้พ่อค้าคนกลางเพราะราคาตกจนไม่คุ้มมีด น้าทองเป็นหนึ่งในคนที่อาสานอนเฝ้าสวนตอนกลางคืน กลัวมีคนแอบเข้ามาตัดต้นหรือกรีดลักขโมยช่วงที่ชาวบ้านทิ้งสวนไว้เฉยๆ

คืนที่สามของการหยุดกรีด น้าทองผูกเปลนอนตรงแถวต้นที่สิบสองถึงสิบห้า เป็นแถวของตาเคิ้ม คนกรีดเก่าแก่ที่ตายไปสักสามปีก่อนหน้านั้น หรือจะสี่ปีก็ไม่แน่ใจ คนในหมู่บ้านจำกันคนละแบบ ตาเคิ้มตายกลางสวนตอนตีสี่ ล้มคาถังรองน้ำยางเพราะหัวใจวาย เจ้าของสวนตอนนั้นค้างค่าจ้างงวดสุดท้ายไว้ ไม่เคยจ่าย บอกว่าจะยกให้ลูกเมียแทน แต่สุดท้ายก็เงียบไปเฉยๆ ไม่มีใครพูดถึงอีก

คืนนั้นน้าทองเล่าว่านอนไม่หลับทีแรก ได้ยินเสียงมีดกรีดแผ่วๆ ไล่มาตามแถวต้น ติ๊ก ติ๊ก ตามจังหวะที่คนกรีดจริงจะกรีด เสียงมันเดินมาเรื่อยจนใกล้เปลที่นอน แล้วก็หยุด น้าทองลืมตาไม่ได้ ขยับแขนไม่ได้ มีอะไรบางอย่างนั่งทับอกแน่นจนหายใจไม่ออก มือกำผ้าเปลจนนิ้วชา กลิ่นน้ำยางดิบฉุนขึ้นจมูก แล้วมีเสียงกระซิบข้างหูเบามาก เหมือนคนพูดไม่มีลมหายใจ บอกว่า "ยังไม่ได้ค่าแรงงวดสุดท้ายเลย"

มันทับอยู่อย่างนั้นสามคืนติดกัน คืนไหนที่น้าทองพยายามนอนแถวนั้น มันจะมาทุกครั้ง น้าทองผอมลง แม่หนูเจอหน้าทีแรกถึงกับถามว่าไปทำอะไรมา ไม่ได้นอนมากี่วัน สุดท้ายน้าทองไปถามเมียของตาเคิ้มที่ยังอยู่ในหมู่บ้าน ยายแกจำได้ว่าเคยมีซองเงินวางไว้ในกล่องรับบริจาคศพของวัดแต่ไม่มีใครเปิดดู บอกว่าเป็นเงินที่เจ้าของสวนฝากผ่านมาทีหลัง แต่ไม่กล้าเอาไปให้ถึงมือ กลัวถูกถามว่าทำไมช้า

น้าทองไปขอพระที่วัดให้ช่วยเปิดกล่องนั้นต่อหน้ายายเคิ้ม ในซองมีเงินพอดีกับค่าแรงงวดสุดท้ายที่ตาเคิ้มไม่เคยได้รับ พระท่านให้ยายเคิ้มนำเงินไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้สามีแทน ไม่ใช่เอาเข้ากระเป๋าตัวเอง ท่านบอกว่าเงินนี้มันค้างอยู่ระหว่างคนเป็นกับคนตาย ต้องส่งผ่านบุญถึงจะถึงมือจริงๆ

คืนต่อมาที่น้าทองนอนเฝ้าสวนอีก ไม่มีเสียงมีดกรีดไล่ตามแถวต้นอีกเลย น้าทองเล่าให้พ่อหนูฟังทุกปี บอกว่าตั้งแต่นั้นแกไม่กล้าผูกเปลตรงแถวต้นสิบสองถึงสิบห้าอีก ถึงจะรู้ว่าเรื่องจบไปแล้วก็เถอะ หมอนใบที่แกใช้หนุนคืนนั้นก็เลยถูกทิ้งไว้ใต้ต้นยางต้นที่สิบสาม ไม่มีใครกล้าไปหยิบ จนเดี๋ยวนี้ก็ยังอยู่ตรงนั้น เปื่อยจนแทบไม่เป็นรูปหมอนแล้ว

พี่ดีเจคะ หนูขอโทษด้วยนะคะถ้าเล่าสะดุดไปหน่อย เพราะหนูต้องรีบดึงแผ่นยางแผ่นนี้ก่อนมันร่วงจากราว เดี๋ยวแผ่นมันจะเสียหมด...

"MY Kuala Lumpur rubber plantation - 1963 (W63-K30-03)" by David Pirmann is licensed under CC BY 2.0. To view a copy of this license, visit https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/.