Tagged: ทำบุญอุทิศส่วนกุศล

พี่ดีเจคะ เราเป็นคนบ้านสามหลังในซอยเดียวกัน เลยขอเล่าเป็น 'เรา' นะคะ เพราะทุกคนเจอเหมือนกันหมด แต่คนที่เห็นชัดที่สุดคือหนูเอง ปีนั้นน้ำมาแรง ซอยหน้าบ้านท่วมสูงแค่เข่า…

ป้าอุบลได้ยินเสียงแรกตอนสี่ทุ่มกว่า ตอนแรกนึกว่าหมาบ้านถัดไปแทะกระดูกอยู่หลังรั้ว เสียงมันดังแป๊ก แป๊ก ห่างกันเป็นจังหวะเหมือนใครง้างขากรรไกรกัดของแข็ง เงี่ยหูฟังอีกทีถึงรู้ว่าไม่ใช่เสียงหมา…

ลุงหวันไม่เคยเดินย่ำรอยล้อเปียกที่ลานจอดตอนกะดึก ไม่ว่าฝนจะตกหรือฟ้าจะแล้งแค่ไหน ถ้าเห็นรอยเปียกทอดยาวบนพื้นซีเมนต์ เขาจะเดินอ้อมเสมอ ไม่มีใครสอน เขาทำเองตั้งแต่ปีแรกที่มาเฝ้ายามโรงพยาบาลอำเภอเล็กๆ…

หนูไม่เคยนอนหันหน้าเข้ากำแพงเวลาไปนอนที่ไหนที่ไม่ใช่บ้านตัวเอง พี่ดีเจจะว่าแปลกก็ได้ค่ะ ยายสอนมาแบบนี้ตั้งแต่เด็ก ไม่เคยบอกเหตุผล หนูก็ไม่เคยถามกลับ จนมาได้ยินเรื่องของนกจากปากนกเองนี่แหละค่ะ…

ผมไม่เคยเดินข้ามสะพานลอยตรงหน้าโรงงานทอผ้าหลังเที่ยงคืน นี่คือกฎที่ผมถือมาสามปีแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาเช่าหอตรงซอยข้างวัด ไม่มีใครบอกผมตรงๆ…