ไม่ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูไม่เคยนอนเตียงนั้นเองนะคะ หนูฟังมาจากพี่แอ๋ม เพื่อนร่วมไลน์เดียวกันที่โรงงานตัดเย็บย่านอ้อมน้อย พี่แอ๋มเล่าให้ฟังตอนกินข้าวเที่ยงในโรงอาหาร เสียงจอแจอยู่รอบๆ แต่พี่เขาเล่าเบาๆ เหมือนกลัวใครได้ยิน จำได้ว่าวันนั้นกับข้าวเป็นไข่เจียวหมูสับ พี่แอ๋มกินไปได้ครึ่งจานก็วางช้อนลง
หอพักโรงงานเป็นตึกแถวสองชั้น มีเตียงสองชั้นเรียงกันสิบกว่าเตียงต่อห้อง เตียงที่สิบสี่อยู่ริมสุดใกล้หน้าต่างที่เปิดไม่ได้เพราะเหล็กดัดขึ้นสนิม ไม่มีใครอยากนอนตรงนั้น แต่ก็ไม่มีใครพูดตรงๆ ว่าทำไม แค่ผลัดกันนอนแบบเงียบๆ เหมือนมีคิวอยู่ในหัวทุกคน บนผนังข้างเตียงมีปฏิทินเก่าปีที่แล้วแขวนอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าใครเอามาติด มีรอยขีดด้วยปากกาแดงเป็นกากบาทตามวันไปเรื่อยๆ พี่แอ๋มนับดูแล้วรอบหนึ่งพอดีสามสิบวัน ครบแล้วก็เริ่มขีดรอบใหม่ นับไปนับมาไม่มีใครยอมรับว่าเป็นคนขีด
คืนแรกที่พี่แอ๋มต้องนอนเตียงนั้นเพราะแพ้โควตาจับฉลาก พี่เขาบอกหลับไปธรรมดา ตื่นมาตอนตีสามกว่าๆ อกอึดอัดเหมือนมีอะไรนั่งทับ ขยับแขนไม่ได้ ลืมตาได้แต่มองเพดาน ได้ยินเสียงหายใจของคนอื่นในห้องปกติดี คิดว่าแค่นอนผิดท่า พอสักพักก็หลับต่อไปเฉยๆ
คืนที่สองพี่แอ๋มลืมสลับเตียงกับเพื่อน ต้องนอนเตียงเดิมอีก คราวนี้ตื่นเวลาเดิมพอดี ตีสามกว่า อึดอัดที่อกเหมือนเดิม แต่รอบนี้ก่อนจะรู้สึกตัวเต็มที่ได้ยินเสียงคล้ายกระดาษเสียดสีกัน แผ่วๆ อยู่ทางหัวเตียง หันตาไปทางปฏิทินไม่ได้เพราะขยับคอไม่ได้ แต่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้นกำลังขีดอะไรลงไป เสียงปากกาลากบนกระดาษดังกรอบแกรบ แล้วน้ำหนักที่อกก็ค่อยๆ เบาลง หายไปพร้อมกับแสงไฟจากถนนที่ลอดผ่านม่านบางๆ
คืนที่สามคือคืนที่พี่แอ๋มจำแม่นที่สุด เพราะตื่นมาแล้วไม่กล้าหลับตาต่อ ทับที่อกหนักกว่าสองคืนก่อนมาก หนักจนหายใจไม่ค่อยออก พยายามขยับนิ้วก้อยได้นิดหนึ่ง พอกวาดตาไปทางปฏิทินได้ก็เห็นเงาดำๆ ทรงคนนั่งอยู่บนตัวเอง หันหลังให้ กำลังก้มหน้าลงขีดกากบาทช่องสุดท้ายของเดือน มือข้างหนึ่งวางแบนอยู่บนหน้าอกพี่แอ๋มเหมือนกดดูว่ายังหายใจอยู่ไหม มีเสียงผู้หญิงพึมพำเบามาก จับใจความได้แค่คำว่า "ยังไม่ครบ" ซ้ำๆ
พี่แอ๋มไม่ได้บอกใครในหอทันที รอจนวันหยุดกลับบ้านที่นครพนม หรือจะเป็นสกลนครก็ไม่แน่ใจ พี่เขาเรียกสลับกันสองจังหวัดนี้บ่อยเหมือนกัน แล้วเอาเรื่องไปเล่าให้ยายฟัง ยายถามชื่อโรงงาน ถามปีที่สร้างตึก แล้วบอกให้ไปหาพระที่วัดใกล้หอ พระท่านบอกว่าคนงานคนหนึ่งเคยตายในหอพักเมื่อหลายปีก่อน เจ้าของเก่าติดค่าแรงเธอไว้สามสิบวันพอดี ยังไม่ได้จ่ายเธอก็ป่วยตายกะทันหันบนเตียงนั้น ท่านให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลและฝากซองใส่เงินเท่าจำนวนวันที่เธอทำงานไปเผาที่วัด ตั้งแต่นั้นพี่แอ๋มบอกว่าไม่มีใครเจออะไรอีกเลย
แต่ตอนที่พี่แอ๋มเก็บของออกจากหอเมื่อสองเดือนก่อนจะย้ายไปทำงานที่ใหม่ พี่เขาไปมองปฏิทินเก่าอันนั้นครั้งสุดท้าย กากบาทสีแดงยังคงเรียงเป็นแถวตามวันในเดือนสุดท้าย จนถึงวันที่สามสิบพอดี ไม่มีเดือนถัดไปให้เห็นเลย เพราะกระดาษถูกฉีกขาดออกตรงตะเข็บโค้ง เหมือนมีใครดึงหน้านั้นทิ้งไปนานแล้ว