ใช่ค่ะพี่ดีเจ หนูชื่อนุชนะคะ โทรมาจากท่าเรือบ้านคลองส้ม จังหวัดสมุทรสงคราม พี่ถามว่าทำไมหนูยังไม่กล้าขึ้นเรือแจวลำนั้นอีกเลยใช่ไหมคะ หนูจะเล่าให้ฟัง แต่ขอเล่าสลับกันนะคะ เดี๋ยวหนูจะงงเอง หนูเองก็ยังงงอยู่เลยตอนนี้
สามสัปดาห์ก่อน หนูเพิ่งย้ายมาช่วยป้าขายก๋วยเตี๋ยวตรงท่าเรือ ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลยค่ะ ลุงบุญมาคนแจวเรือบอกหนูว่า "หนู อย่านับคนบนเรือให้ครบตอนดึกนะ" หนูหัวเราะ คิดว่าลุงแกพูดเล่น เรือแจวลำนั้นวิ่งข้ามคลองตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสี่ทุ่ม ค่าโดยสารห้าบาท คนแถวนั้นใช้ข้ามไปตลาดนัดฝั่งโน้นกัน ป้าหนูเองก็ข้ามทุกเย็นวันศุกร์ไปซื้อปลาทู แกบอกว่าฝั่งโน้นสดกว่า ไม่รู้จริงหรือป้าแกแค่ชอบเดินเล่น
เมื่อคืนนี้เองค่ะ หนูอยู่เฝ้าร้านถึงสามทุ่มครึ่ง ตลาดนัดปิดแล้ว สุนัขข้างบ้านป้าเห่าไม่ยอมหยุดตั้งแต่หัวค่ำ เห่าไปทางท่าน้ำอย่างเดียว หนูเดินไปดู เห็นลุงบุญมากำลังแจวเรือเที่ยวสุดท้าย มีผู้โดยสารสี่คน หนูนับได้จริงๆ สี่คนค่ะ นับซ้ำสองรอบเพราะไม่แน่ใจ แต่พอเรือถึงฝั่งโน้น มีคนลงแค่สาม
ย้อนกลับไปตอนที่หนูเพิ่งมาใหม่ๆ ป้าเคยเล่าให้ฟังระหว่างต้มน้ำซุป มือป้ากวนหม้อไปด้วยเล่าไปด้วย ป้าบอกว่าเมื่อสามสิบกว่าปีก่อน มีผู้หญิงชื่อนางแก้ว ท้องแก่ใกล้คลอด สามีไปรับจ้างกรีดยางอยู่ฝั่งโน้นแล้วสัญญาว่าจะกลับมาก่อนคลอด เขาไม่กลับมา เขาไปมีเมียใหม่ที่นั่น นางแก้วรอจนคลอดลูกคนเดียวที่บ้าน เลือดตกยางออกตายทั้งกลม ไม่มีใครไปตามหมอทัน ตายแบบไม่ได้บอกกล่าวลาใคร ป้าบอกว่าคนแบบนี้ตายโหง วิญญาณจะยังคิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ ยังรอ ยังข้ามฟากไปหาคนที่สัญญาไว้ทุกคืน
ลุงบุญมาเล่าให้หนูฟังเมื่อคืนนี้ หลังจากที่หนูถามเรื่องคนหายไปหนึ่งคนบนเรือ ลุงบอกเสียงเบามาก เบาจนหนูต้องเอียงหูฟัง แกบอกว่านางแก้วขึ้นเรือทุกคืนที่มีคนสี่คนพอดี ไม่มากไม่น้อยกว่านั้น นางจะนั่งท้ายเรือ หันหลังให้คนอื่น พอถึงฝั่งจะไม่มีใครเห็นนางลง แต่จะรู้สึกว่าเรือเบาลงทันที ลุงแจวมาสิบกว่าปี เจอแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แกบอกว่าไม่เป็นอันตราย นางไม่เคยทำร้ายใคร แค่รอ
พี่ดีเจถามว่าแล้วทำไมหนูถึงไม่กล้าขึ้นเรืออีก หนูจะบอกตรงๆ ค่ะ เมื่อคืนตอนที่เดินกลับ หนูเหลือบไปมองท้ายเรือที่จอดอยู่ริมท่า มีผ้าถุงสีเขียวเก่าๆ วางพาดอยู่บนม้านั่งไม้ตรงหัวเรือ ผ้าถุงลายเดียวกับที่ป้าเก็บไว้ในหีบใบเก่า บอกว่าเป็นของนางแก้วที่เพื่อนบ้านเก็บไว้แต่ไม่กล้าทิ้ง มือหนูเย็นวาบตอนที่มองเห็น ต้องเดินกลับร้านเร็วกว่าปกติ ไม่กล้าหันไปดูซ้ำ
วันนี้ตอนเช้าหนูไปนิมนต์พระจากวัดใกล้ๆ มาสวดที่ท่าน้ำ ท่านบอกให้ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้นางแก้ว กรวดน้ำตรงหัวเรือ ท่านพูดช้าๆ บอกว่าคนที่รอแบบนี้ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าให้มีคนจำได้ว่าเขาเคยรอใครอยู่
คืนนี้หนูยังไม่กล้าไปดูอีกว่าจะครบสี่คนไหม แต่ก่อนวางสาย หนูอยากบอกพี่ดีเจอย่างหนึ่ง เมื่อกี้ตอนหนูเดินออกจากท่าเพื่อมาโทรศัพท์ หนูเหลือบไปมองม้านั่งไม้หัวเรืออีกครั้ง ผ้าถุงสีเขียวผืนนั้นยังอยู่ตรงนั้น พับเรียบร้อยเป็นสี่เหลี่ยม เหมือนเพิ่งมีคนพับวางไว้เมื่อครู่นี้เอง
"Boats Harbor" by Bernard Spragg is marked with CC0 1.0. To view the terms, visit https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/.