...ใช่ค่ะพี่ ดีเจ หนูเป็นคนกรีดยางที่นาบอน นครศรีฯ ช่วงนั้นพ่อค้ากดราคายางกันหนักมาก คนงานเลยนัดกันหยุดกรีดทั้งหมู่บ้าน แต่สวนของลุงหนูอยู่ไกลสุดในหมู่บ้าน ต้องมีคนไปเฝ้าไม่ให้ใครแอบมาลักกรีด ลุงเลยส่งหนูกับพี่ชายไปนอนเฝ้าที่เถียงในสวนเจ็ดคืน ให้กระดาษมาแผ่นนึง เขียนกฎไว้ให้ท่อง บอกว่าเถียงหลังนี้เก่า เคยมีคนตายในสวนมาก่อน ให้ระวังไว้
ข้อหนึ่ง ห้ามนอนหันหัวไปทางคลองส่งน้ำ ให้หันไปทางถนนเข้าสวนเท่านั้น
ข้อสอง ถ้าได้ยินเสียงมีดกรีดยาง แกร๊ก แกร๊ก ตอนดึก อย่าออกไปดู ต้นยางไม่มีใครกรีดตอนกลางคืนหรอก
ข้อสาม ตะเกียงต้องจุดไว้จนสว่าง ห้ามดับก่อนไก่ขัน หมดน้ำมันเมื่อไหร่ให้เติมล่วงหน้าไว้ก่อน
ข้อสี่ ถ้ามีคนมาเคาะฝาเถียงเรียกชื่อ ให้นับจำนวนครั้งก่อนตอบ ถ้าเคาะไม่ครบสามครั้งห้ามขานรับเด็ดขาด คนจริงเขาเคาะสามครั้งเสมอ
ลุงบอกแค่นี้ตอนแรก พี่ชายหนูหัวเราะ บอกว่าลุงขี้ตื่น เราก็นอนกันสองคืนแรกเฉยๆ ได้ยินแค่จิ้งหรีดกับเสียงยางหยดลงถ้วย เป็นจังหวะเป๊ะๆ จนหนูเผลอนับตามไปด้วยจนหลับ มีหมาข้างสวนเห่าอยู่พักนึงตอนตีสอง ไม่รู้เห่าอะไร เดี๋ยวก็เงียบไปเอง หนูไม่ได้คิดอะไรกับมันตอนนั้น
คืนที่สามพี่ชายไปเข้าห้องน้ำหลังสวน กลับมาบอกว่าเจอลุงเจ้าของเถียงเก่า คนที่ตายไปนานแล้ว ยืนอยู่ริมคลอง ยิ้มให้ แล้วเดินหายเข้าดง หนูนึกว่าพี่ชายแกล้งเล่น แต่หน้าเขาซีด มือสั่นตอนมวนบุหรี่จนยาสูบร่วงหล่นพื้นหมด
คืนที่สี่ลุงมาส่งข้าวตอนเย็น หนูถามเรื่องนี้ ลุงเงียบไปพักนึง หยิบใบยางมาปั้นเล่นในมือก่อนพูด บอกว่าลืมบอก แล้วเติมกฎให้อีกสองข้อ
ข้อห้า ถ้าฝันว่ามีคนนั่งทับอก หายใจไม่ออก ห้ามพยายามลุกหรือดิ้น ให้ขยับนิ้วก้อยเท้าช้าๆ อย่างเดียว แล้วท่องนะโมในใจไปจนกว่ามันจะลุกเอง
ข้อหก ห้ามเอ่ยชื่อคนตายในสวนตอนกลางคืน เผลอนึกออกก็อย่าพูดออกมา
คืนนั้นเองที่หนูโดน จำได้ว่านอนหลับอยู่ดีๆ แล้วรู้สึกอกแน่นเหมือนมีอะไรนั่งทับ หายใจไม่เข้าไม่ออก ตาเปิดได้แต่ขยับตัวไม่ได้เลย เห็นเงาดำๆ นั่งอยู่บนอกจริงๆ หนูนึกกฎข้อห้าได้ เลยขยับนิ้วก้อยเท้าไปเรื่อยๆ ท่องนะโมในใจ ไม่รู้กี่รอบ นับไม่ถูกเหมือนกัน จนมันเบาลงแล้วหายไป
รุ่งเช้าหนูเล่าให้พี่ชายฟัง เขาบอกว่าคืนก่อนเขาก็โดนเหมือนกันแต่ไม่กล้าบอก กลัวหนูตกใจ ลุงพอรู้เรื่องก็รีบไปนิมนต์พระจากวัดใกล้บ้านมาสวดที่เถียง ท่านบอกว่าคนที่ตายในสวนเป็นคนกรีดยางรุ่นเก่าที่ตายคาต้น หัวใจวายตอนกรีดยางกลางดึกเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน หรือสามสิบปีก็ไม่แน่ใจ ลุงเองก็จำปีไม่ได้แม่นแล้ว ไม่มีลูกหลานทำบุญให้เพราะญาติอพยพไปอยู่ต่างจังหวัดหมด ท่านให้ลุงทำบุญอุทิศส่วนกุศล กรวดน้ำที่โคนต้นยางต้นที่เขาตาย แล้วบอกให้เลิกใช้เถียงหลังนั้นนอนตอนกลางคืนต่อไป
ลุงทำตามทุกอย่าง หลังจากนั้นก็ไม่มีใครโดนอีก แต่ก่อนวันสุดท้ายที่หนูจะย้ายไปนอนเถียงอื่น หนูเก็บของตอนเช้า เจอกระดาษกฎที่ลุงเขียนให้ตกอยู่ใต้เสื่อ มีข้อที่เจ็ดเขียนต่อท้ายด้วยลายมือที่ไม่ใช่ของลุง เส้นสั่นๆ เหมือนคนมือสั่นตอนเขียน อ่านว่า "อย่าลืมข้า"