ใช่ค่ะ ดิฉันจำได้ทุกวัน เพราะมันเกิดขึ้นติดกันเก้าคืน ไม่ใช่แปดไม่ใช่สิบ เก้าคืนพอดี เริ่มตั้งแต่หลังงานศพยายเลื่อนที่วัดหลังบ้าน คุณจะบันทึกไว้ก็เขียนตามนี้เลย
บ้านดิฉันอยู่ริมคลองบางไทร ตากผ้าไว้หลังบ้าน ราวไม้ไผ่สองแถว แถวหนึ่งแขวนผ้าสีเข้ม อีกแถวแขวนผ้าสีแดง เสื้อยูนิฟอร์มลูกดิฉันที่ทำงานร้านสะดวกซื้อสีแดงสด กับผ้าถุงยายเลื่อนที่ลูกสาวยายเก็บมาซัก จะเอาไปทำบุญให้แม่ที่วัด คืนนั้นดิฉันตากไว้ตอนสิบเอ็ดโมงกว่า ตื่นตีสี่มาเข็นรถขายกล้วยแขก ลูกดิฉันเคยบอกว่าให้เลิกขายเถอะแม่ อายุจะหกสิบแล้ว ดิฉันก็ยังไม่เลิก เดินผ่านราวผ้า เห็นแถวสีเข้มยังอยู่ครบ แต่แถวสีแดงหายเกลี้ยง ไม่มีไม้หนีบตกพื้นด้วยซ้ำ เหมือนมีคนถอดออกไปทีละชิ้นเบาๆ
คืนแรกดิฉันคิดว่าลมพัด หรือหมาบ้านข้างๆคาบไป คืนที่สองก็เป็นอีก คืนที่สามดิฉันไม่นอน นั่งเฝ้าอยู่ริมหน้าต่างครัว มองราวผ้าผ่านมุ้งลวดที่ขาดเป็นรู ตอนตีสองกว่า มีแสงเรืองสีเขียวอมฟ้าลอยขึ้นจากพงหญ้าหลังส้วมส่วนกลาง ลอยเข้ามาที่ราวผ้าช้าๆ ดิฉันมองไม่เห็นตัว เห็นแต่แสงกับปากที่ดูดกลืนเสื้อสีแดงเข้าไปทีละผืน มือดิฉันเกาะขอบหน้าต่างจนปวดข้อนิ้ว เสียงมันไม่ใช่เสียงคน เป็นเสียงลิ้นกระทบเพดานปาก แจ๊ะๆ เบาๆ เหมือนคนกินอะไรที่ไม่มีฟันเคี้ยว
ดิฉันไปหาผู้ใหญ่บ้านตอนเช้า เขาไม่หัวเราะเยาะเหมือนที่คิด หน้าเขาเฉยแล้วก้มมองพื้นก่อนตอบ เขาบอกว่ามีคนเห็นแบบนี้แถวปากคลองมาสองสามคืนก่อนหน้าดิฉันแล้ว ทุกคนพูดตรงกันว่ามันเอาแต่ผ้าสีแดง ผู้เฒ่าในหมู่บ้านบอกว่ายายเลื่อนตอนมีชีวิตทำแท้งลูกตัวเองสมัยสาวๆ แล้วไม่เคยทำบุญให้เด็กคนนั้นสักครั้ง ตายไปทั้งที่ยังติดหนี้บาปอยู่ คนแก่เชื่อว่าเลือดที่ค้างอยู่ในใจคนตายแบบนั้นดึงเอาผีกระสือเข้ามาหา สีแดงคือสิ่งที่มันตามหา ไม่ใช่ผ้าดิฉัน ไม่ใช่ผ้าใคร มันตามหายายเลื่อน
ลูกสาวยายเลื่อนได้ยินเรื่องนี้ นิ่งไปพักหนึ่งก่อนน้ำตาไหล ไปหาพระที่วัดใกล้บ้าน ท่านไม่ได้พูดอะไรมาก แค่บอกให้ทำบุญอุทิศให้เด็กที่ไม่ได้เกิด สวดกรวดน้ำอย่างถูกต้อง แล้วให้เอาผ้าขาวผืนใหม่ไปถวายแทนผ้าสีแดง ครอบครัวเขาจัดงานทำบุญเจ็ดวันหลังจากนั้น มีพระสวดที่ริมคลองตรงหลังบ้านดิฉันด้วย เพราะท่านบอกว่าที่ตรงนั้นเป็นทางที่มันผ่าน
คืนที่เก้ายังมีแสงลอยมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เข้าใกล้ราวผ้า ลอยวนอยู่ริมกอกล้วยแล้วดับไปเอง ตั้งแต่นั้นดิฉันไม่เคยเห็นแสงแบบนั้นอีก ราวผ้าสีแดงก็เต็มอยู่ทุกเช้าเหมือนเดิม
ดิฉันเก็บราวไม้ไผ่แถวนั้นทิ้งไปแล้ว ไม่ใช่เพราะมันพัง ไม้หนีบผ้าสีแดงอันหนึ่งที่ดิฉันหาไม่เจอตั้งแต่คืนแรก ไปโผล่อยู่บนขอบหน้าต่างห้องนอนดิฉันเมื่อเช้านี้เอง ยังหนีบผ้าสีแดงเส้นเล็กๆ ติดอยู่ครึ่งนิ้ว เปื้อนอะไรสีน้ำตาลแห้งกรังจนแข็ง