ตอนแรกผมนึกว่าเป็นเสียงแอร์รถทัวร์รวนครับ เสียงฟืดฟาดแบบเครื่องอัดอากาศเสีย ผมถึงได้ตื่นตอนตีสอง ฟังไปฟังมากลับไม่ใช่เสียงเครื่องยนต์เลย มันคล้ายเสียงคนหายใจแรงๆ อยู่ใกล้หน้าอกผมเอง ผมเลยเล่าให้ตำรวจฟังตามที่ถามมาครับ เท่าที่จำได้จริงๆ นะครับ ไม่ได้แต่งเติม อาจจะสลับลำดับบ้างเพราะมันผ่านมาเกือบปีแล้ว
คืนนั้นผมนั่งรถทัวร์สายกรุงเทพฯ-นครศรีธรรมราช รอบสี่ทุ่ม คันเดิมที่ผมนั่งประจำเวลากลับบ้านไปหาแม่ที่ทุ่งสง เบาะเลขที่ 14 ริมทางเดิน ผมจำได้เพราะพนักงานขายตั๋วชื่อพี่แดงมักจะให้ที่นั่งนี้กับผมทุกที พี่แดงเป็นคนพูดเยอะ ชอบเล่าเรื่องมวยที่ดูมาเมื่อคืนก่อนให้ฟังตอนฉีกตั๋ว วันนั้นเขาก็เล่าให้ฟังเรื่องคู่ที่แพ้คะแนนอย่างเดียว ผมจำได้แม่นกว่าจำเรื่องเบาะเสียอีก เขาบอกว่าเบาะนี้ไม่ค่อยมีคนนั่งด้วย ไม่ได้บอกเหตุผล ผมก็ไม่ได้ถาม
รถวิ่งไปเรื่อยๆ ผมหลับๆ ตื่นๆ ตามประสาคนนั่งรถข้ามคืน ได้ยินเสียงล้อบดถนนสม่ำเสมอ จนรถผ่านป้ายบอกระยะทางสีเขียวที่เห็นผ่านกระจกหน้าคนขับตอนไฟหน้ารถส่องกราด หลักกิโลที่ 287 ผมจำตัวเลขนี้แม่นเพราะมันตรงกับวันเกิดแม่ผม 28 กับ 7 เห็นแวบเดียวก็นึกขึ้นได้เลย
ผ่านหลักนั้นไปไม่ถึงนาที ผมรู้สึกมีอะไรบางอย่างกดกลางอก หนักจนหายใจไม่ออก แขนขยับไม่ได้ ตายังเปิดอยู่ มองเห็นเพดานรถ เห็นไฟฉุกเฉินสีแดงกระพริบเบาๆ แต่ร่างกายไม่เชื่อฟังคำสั่งอะไรเลย มือผมกำแน่นอยู่ที่ขอบเบาะจนภายหลังเป็นรอยแดงช้ำ เสียงหายใจฟืดฟาดนั้นดังอยู่ใกล้หน้าผมมาก เหมือนมีใครนอนคว่ำทับตัวผมอยู่
ผมพยายามร้องแต่เสียงไม่ออก ได้แต่กลอกตาไปทางข้างๆ คนนั่งเบาะหน้าก็นั่งเกร็งเหมือนกัน ตาเบิกโพลง มือกำแน่นอยู่ที่ที่วางแขน ไม่มีใครขยับได้สักคน ทั้งคันรถเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงกรน ไม่มีใครพลิกตัว มีแต่เสียงหายใจแปลกๆ นั้นดังวนอยู่รอบตัว
อาการนั้นอยู่นานเท่าไรผมก็ไม่แน่ใจครับ สักสามสี่นาทีได้มั้ง จนรถชะลอเข้าจอดปั๊มข้างทางให้คนขับสลับกะ ผมถึงขยับตัวได้ ลุกขึ้นนั่งหอบเหมือนวิ่งมาไกล คนนั่งเบาะหน้าหันมาสบตาผม หน้าซีดพอกัน เขาถามเบาๆ ว่าเมื่อกี้เป็นอะไรไป ผมบอกว่าไม่รู้ เขาบอกว่าเขาก็โดนเหมือนกัน ตรงหลักกิโลเดียวกันพอดี
คนขับที่มาเปลี่ยนกะบอกผมทีหลัง ตอนผมลงไปซื้อน้ำที่ปั๊ม เขาบอกเบาๆ ว่าอย่าคิดมาก ตรงนั้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนมีรถทัวร์คันหนึ่งชนกับรถบรรทุกพลิกคว่ำ คนตายทั้งคัน กู้ภัยมาถึงดึกมาก บางศพค้างอยู่ในซากรถจนรุ่งเช้า คนขับรุ่นเก่าจะจุดธูปทุกครั้งที่ผ่านจุดนั้น รุ่นใหม่ไม่ค่อยทำกันแล้ว เขาพูดแล้วก็เดินไปเติมลมยางต่อ เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่เล่าให้ฟังทุกกะ
กลับถึงบ้านผมเล่าให้แม่ฟัง แม่พาไปหาพระที่วัดใกล้บ้านให้ทำน้ำมนต์ พระท่านฟังแล้วบอกแค่ว่าตรงนั้นยังมีคนรอส่วนบุญอยู่ ให้กรวดน้ำอุทิศให้ทุกครั้งที่ผ่านจุดนั้น ผมก็ทำตามมาตลอด บางเที่ยวที่ลืมกรวดน้ำ พอรถผ่านหลักกิโลนั้นจะรู้สึกวูบเบาๆ ที่หน้าอก เหมือนมีอะไรพิงอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ผ่านไป
คืนล่าสุดที่นั่งรถสายนี้ ผมนั่งเบาะ 14 เหมือนเดิม ก่อนถึงหลักกิโล 287 ผมหยิบขวดน้ำใต้เบาะขึ้นมากรวดเบาๆ ที่พื้นรถ มือเปียกน้ำนิดหน่อยตอนรถแล่นผ่านป้ายสีเขียวไปในความมืด
by Marcus.Dyck via Own work — CC BY 4.0