พี่ดีเจคะ หนูขอเล่าเรื่องป้าคิมนะคะ เป็นเจ้าของร้านซักรีดแถวตลาดคลองสามวา ยายหนูเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที ยายรู้จักป้าคิมตั้งแต่เด็ก เล่าซ้ำทุกปีตอนใกล้วันสารทจีน หนูจำได้แม่นเพราะยายชอบพูดปิดท้ายว่า "เก็บไว้เตือนใจ" ทุกครั้ง แล้วก็จิบน้ำชาเงียบๆ ไม่พูดอะไรต่ออีกพักหนึ่ง
คืนนั้นป้าคิมนั่งพับผ้าอยู่หลังร้านคนเดียว ดึกแล้ว ตลาดปิดหมด เหลือแต่เสียงหมาเห่ากันไกลๆ แล้วก็เสียงแป๊ก แป๊ก ดังจากมุมโต๊ะรีด นึกว่าเป็นจิ้งจกไต่กระดานไม้ เสียงมันเบาสม่ำเสมอ แป๊ก แป๊ก แป๊ก
ฟังนานขึ้นถึงรู้ว่าไม่ใช่จิ้งจก เป็นเสียงเตารีดกดลงบนโต๊ะรีดเอง ไม่มีมือใครจับ ไอน้ำพ่นออกมาเป็นจังหวะ เหมือนมีคนกำลังรีดผ้าอยู่จริง ป้าคิมนั่งนิ่ง มือที่กำลังพับผ้าอยู่ค้างกลางอากาศ ไม่ได้ลุกไปดูทันที นั่งฟังอยู่แบบนั้นอีกพักหนึ่งก่อนจะขยับ
ป้าคิมรับซักผ้าให้คนแถวนั้นมาสิบกว่าปี ปีที่ยายเล่าถึง มีผู้หญิงคนหนึ่งชื่อพลอย ท้องแรก สามีเป็นลูกเรือประมง ออกทะเลรอบละเดือนสองเดือน พลอยเอาผ้ามาซักทุกสัปดาห์ วันหนึ่งเอาเสื้อเชิ้ตผู้ชายผืนหนึ่งมาฝากรีดพิเศษ บอกว่าจะเก็บไว้ให้สามีใส่วันกลับบ้าน ตั้งใจรีดให้เรียบที่สุด พับให้สวยที่สุด ป้าคิมรับปากไว้ จำได้ว่าพลอยเลือกไม้แขวนสีขาวมาด้วย บอกว่าจะใส่เสื้อกับไม้แขวนตัวนี้แขวนไว้หน้าห้องรอ ไม้แขวนตัวนั้นหายไปไหนไม่มีใครรู้
พลอยคลอดก่อนกำหนดตอนสามียังไม่กลับ ตกเลือดตายในคืนนั้น เสื้อเชิ้ตผืนนั้นยังอยู่ในร้าน ไม่มีใครมารับ ป้าคิมเก็บไว้เฉยๆ คิดว่าเดี๋ยวญาติจะมาเอา แต่ไม่มีใครมาเลย ต่อมาถึงรู้ข่าวว่าเรือของสามีพลอยจมกลางทะเล หายไปทั้งลำ
จากนั้นทุกครั้งที่ป้าคิมส่งผ้าคืนลูกค้า จะมีเสื้อโผล่มาเกินหนึ่งตัวเสมอ เสื้อเชิ้ตผู้ชายไซส์กลาง รีดเรียบจนไม่มีรอยยับ พับเป็นสี่เหลี่ยมเท่ากันทุกครั้ง ไม่ว่าจะซักกี่ครั้งกี่ถุงก็ตาม เอาไปคืนลูกค้าก็บอกว่าไม่ใช่ของเขา เอาไปแขวนไว้หน้าร้านก็ไม่มีใครมาเอา วันรุ่งขึ้นเสื้อจะหายไปจากที่แขวน แล้วไปโผล่ในตะกร้าซักรอบใหม่อีก
คืนที่ได้ยินเสียงเตารีด ป้าคิมลุกไปดู เห็นเสื้อผืนนั้นวางอยู่บนโต๊ะรีด ยังอุ่นอยู่ที่รักแร้เหมือนมีคนสวมเมื่อกี้ กลิ่นดอกมะลิลอยอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ ทั้งที่ร้านไม่มีดอกมะลิสักดอก ป้าคิมยืนอยู่ตรงนั้นนาน มือหนึ่งจับขอบโต๊ะรีดไว้แน่น
ป้าคิมไปหาพระที่วัดใกล้บ้าน เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง พระท่านบอกว่าพลอยยังรอส่งเสื้อให้สามีอยู่ ไม่รู้ว่าเขาไม่มีวันมารับ การกระทำที่ตั้งใจไว้แต่ยังไม่เสร็จ ถ้าไม่มีใครช่วยส่งต่อให้จบ ก็จะวนซ้ำอยู่แบบนี้ พระให้ป้าคิมเอาเสื้อผืนนั้นมาถวายที่วัด ผูกด้ายสายสิญจน์ ทำบุญอุทิศให้ทั้งพลอยและสามี เหมือนเป็นการส่งเสื้อให้ถึงมือแทนเธอ
หลังวันทำบุญนั้น ไม่มีเสื้อเกินโผล่มาในตะกร้าอีกเลย ป้าคิมเล่าให้ยายฟังตอนแก่แล้วว่าคืนสุดท้ายที่ได้ยินเสียงเตารีดนั้น มันหยุดกลางเสียงแป๊กพอดี เหมือนมีคนยกเตาขึ้นค้างไว้แล้วไม่วางลงอีก
ยายหนูบอกว่าป้าคิมเก็บเสื้อผืนสุดท้ายที่ไม่ได้ถวายไว้อีกตัวหนึ่ง เผื่อไว้เฉยๆ พับไว้ในหีบไม้ที่บ้าน ไม่เคยเอาไปใช้ ไม่เคยขาย จนป้าคิมตายไปก็ยังอยู่ในหีบนั้น
พี่ดีเจคะ ยายเล่าจบทุกครั้งด้วยประโยคเดิม "เก็บไว้เตือนใจ" หนูเคยไปเปิดหีบนั้นดูกับตาตอนไปงานศพญาติป้าคิมค่ะ เสื้อเชิ้ตผู้ชายไซส์กลาง พับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบ ไม่มีรอยยับสักจุดเดียว ทั้งที่อยู่ในหีบมาหลายสิบปีแล้ว หนูจำได้ว่าตอนนั้นมีคนถามว่าจะเผาทิ้งไปกับป้าคิมไหม ไม่มีใครตอบ สุดท้ายก็พับกลับเข้าหีบเหมือนเดิม