ไม่ใช่ว่าผมกลัวความมืดนะครับพี่ดีเจ ผมกรีดยางมาสิบสองปีแล้ว ความมืดกับผมคุ้นกันเหมือนพี่น้อง แต่คืนนั้นผมไม่ยอมเดินเข้าแถวที่เจ็ด สวนยางเจ็ดร้อยกว่าไร่ของลุงเสริม อยู่อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ฯ ผมไปกรีดแทนน้าผมเองครับ น้าไม่สบายมาสามวันแล้ว ผมเลยต้องออกไปแทนตั้งแต่ตีสอง เอาถังกับมีดกรีดสะพายไหล่ ไฟฉายคาดหัวยี่ห้อพาโนโซนิคที่บ้านซื้อมาแต่งงานพี่สาวเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้ยังใช้ได้ดีอยู่ครับ แบตอึด ผมชาร์จเต็มมาตั้งแต่หัวค่ำ ไฟฉายกระบอกนี้เคยตกบ่อน้ำมาแล้วครั้งหนึ่งด้วยนะ ยังไม่พังเลย ผมเลยไม่คิดว่ามันจะดับกลางคัน
แถวหนึ่งถึงแถวหก ผมกรีดไปตามปกติ เสียงมีดเฉือนเปลือกดังแช๊ะๆ น้ำยางไหลลงถ้วยเป็นสายเล็กๆ กลิ่นยางสดปนกลิ่นโคลนหลังฝนตกยังติดจมูกอยู่ พอถึงแถวที่เจ็ด ไฟหน้าผมวูบ นึกว่าแบตหมด เคาะๆ สองสามที มันก็สว่างกลับมา แต่ที่แปลกคือความมืดมันดับไปตามจังหวะเดินของผม เดินถึงต้นไหนไฟก็ดับตรงต้นนั้น เหมือนมีคนคอยปิดตาผมเฉพาะช่วงที่ผมกำลังจะเห็นอะไรบางอย่าง มือผมเริ่มสั่นตอนถือมีดกรีด ต้องหยุดยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งกว่าจะกล้าขยับต่อ
น้าเคยเตือนผมไว้ครั้งหนึ่งตอนผมยังเด็ก บอกว่าแถวเจ็ดอย่าไปกรีดเดี่ยวตอนดึก มันเคยมีคนตาย ชื่อลุงกงกอย เป็นคนกรีดแทนอยู่สวนนี้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตกลงมาจากต้นตอนปีนขึ้นไปเก็บถ้วยที่แขวนสูง คอหักตายคาที่ ญาติเขาไม่มีใครมาทำศพให้ครบ เผาแบบขอไปที เพราะทางสวนไม่จ่ายค่าชดเชยเต็มตามที่ตกลง อ้างว่าลุงกงกอยติดหนี้ยางที่แอบเอาไปขายนอกโควตาก่อนตาย น้าผมเป็นคนคุมบัญชีตอนนั้น เซ็นตัวเลขที่หักหนี้เอง ผมไม่รู้หรอกว่าเลขมันจริง หรือน้าโกงไปเท่าไหร่ ลุงเสริมเองก็เคยเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่งชื่อไอ้ด่าง เห่าไม่หยุดทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง ผมไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันไหม แต่คืนนั้นผมนึกถึงมันขึ้นมาเฉยๆ และเริ่มเข้าใจว่าทำไมไฟถึงดับเป็นแถว
พอถึงต้นที่สิบสาม—หรือสิบสี่ ผมนับไม่ค่อยแม่นตอนมืดๆ—ไฟดับสนิท ไม่กลับมาอีกเลย ผมได้ยินเสียงมีดกรีด แช๊ะ แช๊ะ อยู่ข้างหน้าผมสองสามเมตร ทั้งที่มือผมยังไม่ได้แตะต้นไหนเลย เสียงน้ำยางหยดลงถ้วยดังแป๊กๆ ต่อเนื่อง ผมถอยหลังสองก้าว เสียงนั้นหยุดตามผมพอดี ผมยืนกำมีดแน่นจนฝ่ามือเจ็บ แล้วพูดออกไปดังๆ กลางแถวยางนั่นเลยครับ ว่าน้าติดหนี้เขาไว้เท่าไหร่ผมไม่รู้ แต่ผมมากรีดแทนน้า ผมไม่ได้เป็นคนโกง ผมจะเอาน้ำยางกระป๋องแรกของคืนนี้ไปทำบุญให้ลุงกงกอย ให้พระที่วัดบ้านผมสวดอุทิศให้ ผมไม่รู้ตัวเลขที่แท้จริงหรอกครับ แต่ผมสัญญาแทนน้าได้แค่นี้
พอพูดจบ ไฟฉายผมสว่างวาบขึ้นมาเอง เสียงมีดกรีดข้างหน้าเงียบหายไปพร้อมกัน ผมยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง หายใจยาวสองสามครั้งกว่าจะกล้าขยับ ถังน้ำยางในมือหนักผิดปกติทั้งที่ผมยังกรีดไม่ถึงครึ่งแถว ก้มลงมองในถัง น้ำยางเต็มขอบพอดี เหมือนมีคนกรีดต้นที่เหลือให้เสร็จแทนผมไปแล้วทั้งแถว ผมยกถังนั้นขึ้นสะพายบ่า เดินย้อนออกจากแถวเจ็ดกลับไปทางบ้านลุงเสริม ตั้งใจจะแยกน้ำยางกระป๋องนั้นไว้ต่างหาก ไม่ปนกับของคนอื่น พรุ่งนี้เช้าจะเอาไปให้วัดโดยไม่บอกใครว่าทำไม
"Rubber Tree Farm in Kon Tum, Vietnam" by ScottandYanling is licensed under CC BY 2.0. To view a copy of this license, visit https://creativecommons.org/licenses/by/2.0/.