นี่คือกล่องกระดาษสีน้ำตาล ขนาดเท่ากล่องรองเท้า เชือกฟางสีเขียวมัดไขว้สองรอบ เขียนที่อยู่ด้วยลายมือผู้หญิง ส่งถึง "นายเสน่ห์ ทองดี บ้านเลขที่ 12 ท่าเรือแหลมทอง" ผมเจอมันวางอยู่บนบันไดปูนหน้าศาลาท่าเรือ ตอนตีห้าครึ่ง ฝนซัดจนกระดาษเปียกแต่ตัวหนังสือไม่เลอะเลย แปลกอยู่ ผมจำได้เพราะผมเป็นคนเก็บขยะประจำท่ามาสิบสี่ปีได้มั้ง จำปีไม่แม่นแล้ว ไม่เคยเห็นพัสดุตกค้างแบบนี้ในหน้าฝนที่ไหน ไม่ใช่ปีนี้ปีแรก มันมาทุกปี ตั้งแต่ปีที่เสน่ห์หายไปกับเรือ ผมเล่าให้ท่านฟังตามที่รู้ ไม่ได้แต่งเติมอะไร ท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน แต่ผมเห็นกับตาตัวเอง
นายเสน่ห์เป็นลูกเรือประมงลำ "นางฟ้าทะเล" หายไปกลางทะเลอันดามันเมื่อสิบสองปีก่อน คลื่นซัดเขาตกน้ำตอนกลางคืน เพื่อนร่วมเรือบอกได้ยินเสียงร้องแค่ครั้งเดียวแล้วเงียบ ไม่พบศพ ไม่มีพิธีศพ มีแต่ป้ายชื่อที่วัดที่ญาติทำขึ้นเฉยๆ เมียเขาชื่อบุญยืน ท้องแก่ตอนนั้นเจ็ดเดือน คลอดลูกแล้วก็รอ รอจดหมาย รอของฝาก รอทุกอย่างที่ผัวเคยสัญญาว่าจะส่งกลับมาจากทะเล เขาสัญญาไว้ก่อนออกเรือเที่ยวสุดท้ายว่าจะซื้อผ้าถุงลายใหม่ฝากเธอที่ตลาดฝั่งพม่า เรื่องนี้ผมได้ยินจากแม่ค้าปลาที่ท่า เธอยังขายอยู่จนทุกวันนี้ แต่เลิกคุยเรื่องนี้ไปนานแล้ว บุญยืนตายตามไปสามปีให้หลัง คนแถวนั้นว่าตายเพราะคิดถึงจนป่วย บางคนว่าผูกคอตายที่ใต้ถุนบ้าน ผมไม่ยืนยัน
แต่หลังจากนั้นทุกปี พอเข้าหน้ามรสุม จะมีพัสดุกล่องหนึ่งมาวางไว้ตรงบันไดท่าเรือ จ่าหน้าถึงเสน่ห์เสมอ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีตราไปรษณีย์ ผมเปิดดูครั้งหนึ่งตอนปีที่สาม ในนั้นมีผ้าถุงลายเก่าพับเรียบ กับจดหมายเขียนด้วยลายมือเดียวกับข้างกล่อง อ่านได้บรรทัดเดียวว่า "พี่ยังไม่ได้กลับมารับ" มือผมสั่นทั้งคืนหลังจากนั้น เผาทิ้งกล่องนั้นตั้งแต่คืนนั้นเลย ปีต่อๆ มาผมไม่กล้าเปิดอีก แต่ก็ไม่กล้าทิ้งเหมือนกัน ได้แต่เอาไปวางไว้ที่ศาลาประจำท่า จนกว่าฝนจะซาแล้วมันจะหายไปเอง ทุกปีเป็นแบบนี้จนผมชินตา
จนปีที่ห้า หลวงพ่อจากวัดในหมู่บ้านมาเยี่ยมญาติที่ท่าเรือพอดี ผมเล่าให้ท่านฟัง ท่านนั่งฟังเงียบๆ ไม่พูดแทรก ฟังจนจบถึงบอกว่าเป็นเพราะไม่มีใครทำบุญอุทิศให้คนตายกลางน้ำอย่างถูกต้อง วิญญาณที่รอคนรักโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองตายไปแล้ว ก็ยังทำสิ่งที่ทำค้างอยู่ซ้ำๆ ท่านนัดวันมาสวดที่ท่าเรือ ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้ทั้งสองคน ปล่อยเรือกระดาษเล็กๆ ลงน้ำพร้อมข้าวของจำลอง ปีนั้นฝนตกหนักผิดปกติ แต่ไม่มีพัสดุมาวางที่บันได ผมนึกว่าจบแล้ว
จนมรสุมปีนี้มาถึง ผมเดินตรวจท่าเรือตามเคยตอนตีห้าครึ่ง ฝนซัดหน้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น เห็นบางอย่างวางอยู่ตรงบันไดปูนขั้นล่างสุด กล่องกระดาษสีน้ำตาล เปียกโชกแต่ยังไม่ยุ่ย เชือกฟางเขียวมัดไขว้สองรอบเหมือนเดิมทุกปี เขียนที่อยู่ด้วยลายมือเดียวกัน แต่คราวนี้ข้างกล่องมีรอยนิ้วมือเปื้อนโคลนเรียงกันห้านิ้ว เหมือนเพิ่งมีใครหยิบมันขึ้นมาจากน้ำเมื่อครู่นี้เอง
"Fishing Village" by Holly's Coastal View is marked with CC0 1.0. To view the terms, visit https://creativecommons.org/publicdomain/zero/1.0/.