พี่ดีเจคะ เราเป็นคนบ้านสามหลังในซอยเดียวกัน เลยขอเล่าเป็น 'เรา' นะคะ เพราะทุกคนเจอเหมือนกันหมด แต่คนที่เห็นชัดที่สุดคือหนูเอง
ปีนั้นน้ำมาแรง ซอยหน้าบ้านท่วมสูงแค่เข่า บางวันก็ถึงโคนขาถ้าฝนตกซ้ำตอนบ่าย ทุกเย็นหกโมงพวกเราต้องลุยน้ำไปเก็บผ้าที่ตากไว้บนราวที่ขึงข้ามซอย ปล่อยไว้ไม่ได้ ผ้าจะเปื่อยแล้วติดกลิ่นโคลนจนซักไม่ออก คืนนั้นหนูเก็บผ้าไปได้ครึ่งราว มือสั่นเพราะคิดเรื่องพ่อที่นอนโรงพยาบาลอยู่ หมอนัดผ่าตัดวันรุ่งขึ้น แล้วเงินก็ยังไม่ครบ ผ้าเปียกหลุดมือตกน้ำไปสองผืนหนูยังไม่รู้ตัวเลย จนแม่ร้องเรียกให้ดูพื้น
ตรงกลางซอย มีพื้นผืนหนึ่งแห้งสนิท ขนาดพอๆ กับเสื่อนอนคนเดียว น้ำรอบๆ ไหลวนเอื่อยๆ ผ่านไปผ่านมา แต่ไม่เคยล้นเข้าไปแตะขอบนั้นเลยสักครั้ง หนูเดินย่องเข้าไปใกล้ๆ ก้มมองแล้วก็ยังไม่เชื่อ เอามือลูบดูพื้นก็แห้งจริง เหมือนมีอะไรกันน้ำไว้เป็นเส้นบางๆ มองไม่เห็น ป้าข้างบ้านเดินมายืนดูอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ป้าบอกแค่ว่า